Που πηγαίνει η Microsoft;

Μία από τις σημαντικότερες τεχνολογικές ειδήσεις του τελευταίου τριημέρου, ήταν η αποχώρηση του Bill Gates από τα εκτελεστικά του καθήκοντα στη Microsoft. Παραμένει βέβαια ο μεγαλύτερος μέτοχος και μη εκτελεστικός πρόεδρος του ΔΣ.

Το ενδιαφέρον  δεν είναι τόσο η είδηση της αποχώρησης, η οποία είχε προαναγγελθεί εδώ τρία (νομίζω) χρόνια, όσο το σημείο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η MS.

Εάν κοιτάξει κανείς τα βασικά μεγέθη του  ισολογισμού της της θα δει ότι τα πράγματα πάνε μια χαρά. Τζιρος και κέρδη αυξάνονται σταθερά ενώ η μετοχή ναι μεν έχει πέσει αρκετά το τελευταίο εξάμηνο αλλά αυτό συμβαινει σε ολόκληρη την αγορά.

Εξετάζοντας όμως μεμονωμένα την πορεία κάποιων βασικών προϊόντων είναι -κατά τη γνώμη μου- φανερά κάποια σημάδια κόπωσης.

Ορισμένα παραδείγματα:

• Internet Explorer: Εδω η MS έχει μείνει ΠΟΛΥ πίσω. Και όπως δείχνει και η beta1 εκδοση του IE8 η κατάσταση δεν φαίνεται να αλλάζει δραματικά. Καλά τα activities και τα webslices αλλά δεν φαίνεται να απειλείται ο Firefox3 όσο αφορά την  ταχύτητα και την ακρίβεια στο rendering των σελίδων.
• Sql Server: Πολύ καλό προϊόν, το οποίο όμως εξακολουθεί να γίνεται πολυπλοκότερο. Αφήστε που τουλάχιστον στο 50% των περιπτώσεων η δουλειά γίνεται φθηνότερα και με λιγότερα resources με τη  MySql
• Exchange Server: Ωραίος και σταθερός (εφόσον έχεις σωστά στημένο το Active Directory…) μόνο που σε κάθε έκδοση «χοντραίνει» όλο και περισσότερο προσθέτοντας πολλά εξεζητημένα χαρακτηριστικά που πάω στοίχημα ότι δεν πολυενδιαφερουν τους περισσότερους χρήστες του.
• Vista: Εδώ η MS έφτιαξε ένα ωραίο και πολύ σταθερό λειτουργικό, αλλά παραμέλησε τη συμβατότητα προς τα πίσω ενώ αύξησε απότομα τις απαιτησεις σε hardware σε σχέση με τον προκάτοχο του. Κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε να βελτιώσει την αρχική εντύπωση που δημιουργείται στο χρήστη τροποιποιώντας το default configuration. Το παιχνίδι των εντυπώσεων όμως μάλλον έχει χαθεί.
• Office: Εδώ το προϊόν είναι μια χαρά. Απλά το πράγμα δεν φαίνεται να σηκώνει πολύ εξέλιξη. Προφανώς και θα συνεχίζουν να βγαινουν νεες εκδόσεις αλλά τα κίνητρα για αναβάθμιση ολοένα και θα λιγοστεύουν.

Δηλαδή πάνε όλα στραβά στην MS ;

 Οχι. Στο κομμάτι π.χ. των development tools και ειδικότερα στην πλατφόρμα .net, τη C#, το ASP.NET οι άνθρωποι έχουν «ζωγραφίσει». Αλλά και το Visual Studio σαν IDE από την έκδοση 2005 και μετά είναι πολύ καλό, ελαφρύ και λειτουργικό. Η εξέλιξη σε αυτο τον τομέα αξίζει να τονιστεί γιατί από τις αρχές τις δεκατίας του 80 μέχρι και τα late 90s σε αυτό τον τομέα η MS ήταν πολύ πίσω, σε σχέση με άλλες δυνάμεις του χωρου όπως πχ. η Borland, η Watcom παλαιότερα κα. Εκεί το σημείο καμπής ήταν μια μεταγραφή και τα σημάδια ανάκαμψης φάνηκαν μετά από τουλάχιστον μια πενταετία (κατά την οποία δεν έλλειψαν οι αποτυχίες), όχι με εξέλιξη ενός υπάρχοντος προϊόντος αλλά με σχεδίαση και γράψιμο από την αρχή.

Μήπως λοιπόν κάτι τέτοιο χρειάζονται κάποια από τα προαναφερθέντα προϊόντα; Το λέω γιατί παρατηρώντας τα προβλήματα τους βλέπω ότι οφείλονται στο ότι γίνονται συνεχώς μεγαλύτερα και πολυπλοκότερα. Και το βασικό πρόβλημα είναι ότι είναι «μονολιθικά». Δηλαδή ενώ στις περισσότερες περιπτωσεις ο τυπικός χρήστης δεν χρησιμοποιεί πάνω από ττο 10% των δυνατοτητων τους, εντούτοις πρέπει να εγκαταστήσει ολόκληρο το προϊόν.

Αυτό φαίνεται να το αντιλαμβάνεται και η ίδια η MS στην περίπτωση του IIS7 όπου το όλο προϊόν είναι -επιτέλους- modular. Θες PHP;  βαζεις το ανάλογο module. Δεν θες; Δεν το εγκαθιστάς καθόλου.
Στο φετινό MIX ο Ballmer έδειξε να αντιλαμβάνεται το θέμα, είτε άμεσα απαντωντας σε ερωτηση από το κοινό στο γιατί ο IE έμεινε τόσο πίσω ή σε σχέση με τα Vista όπου πέρα από τη σχετική πλάκα με τον Kawasaki διέκρινες το σχετικό προβληματισμό.

Πρόσφατα ο Ballmer δήλωσε ότι η Microsoft διαθέτει 50 δις. δολάρια για επενδύσεις και με ένα τέτοιο ποσό μπορεί κανείς να κάνει πολλά πράγματα. Επίσης σε αυτές τις περιπτώσεις όλα είναι θέμα -κυρίως- προτεραιοτήτων.

Και το ερώτημα των…  50 δις δολαρίων είναι το εξής: Μήπως αντί να ξοδέψει τα περισσότερα από αυτά σε εξαγορές προκειμένου να μπει σε νέες αγορές, όπως αυτή της online διαφήμισης, να συγκεντρωθεί λίγο παραπάνω σε αυτά που ήδη κάνει παίρνοντας κάποιες τολμηρές (και κοστοβόρες) αποφάσεις;

ΥΓ Φέτος, επισκέφτηκα το φετινό mix ως προσκεκλημένος της Microsoft Hellas. Το παρόν post και blog δεν έχει απολύτως καμμία σχέση με αυτή την πρόσκληση, σκέφτηκα όμως ότι καλό θα είναι να το γνωρίζετε.

 

Σώσε κι εσύ το blogging. Μπορείς!

Το τελευταίο διήμερο η ελληνική μπλογκόσφαιρα γίνεται για άλλη μια φορά αντικείμενο σχολιασμού από τα mainstream media (TV, ραδιόφωνα, εφημερίδες) με αφορμή την υπόθεση του press-gr.

Η διαφορά σε σχέση με παλαιότερες περιπτώσεις (Αμαλία, πυρκαγιές κλπ) είναι ότι εδώ τα σχόλια είναι κυρίως αρνητικά. Αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στην άγνοια  που υπάρχει στην πλειοψηφία των δημοσιογράφων γύρω από το blogging αλλά και το Internet γενικότερα. Απόρροια αυτής της άγνοιας είναι η «πακετοποίηση» ολων των bloggers και ο χαρακτηρισμός τους ως εκβιαστών, συκοφαντών κλπ. Οχι πως δεν υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις βέβαια αλλά δεν είναι εκεί η ουσία.

Αυτό όμως που μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση είναι η αντίδραση αρκετών bloggers, τώρα αλλά και στο παρελθόν, όπου μέσω διακηρύξεων, κωδίκων δεοντολογίας και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο αποδέχονται την ομαδοποίηση και προσπαθούν να παρουσιάσουν τους bloggers ως ενιαίο κίνημα. Αν και αναγνωρίζω, στις περισσότερες περιπτώσεις, τις αγνές προθέσεις πιστεύω ότι όλα αυτά είναι άνευ ουσίας.

Το να προσπαθείς να πείσεις τον κόσμο που είναι εκτός των blogs  για τη χρησιμότητα τους ή για το πόσο ενδιαφέροντα είναι μέσω ευχολογίων και γενικοτήτων είναι κατά τη γνώμη μου αφελές.

Ο μόνος ασφαλής τρόπος για να προσελκύσεις τον κόσμο να ενδιαφερθεί για τα blogs έτσι ώστε ενδεχομένως αργότερα να κόπτεται π.χ. και για τους νόμους που τα διέπουν είναι ένας και είναι ο ίδιος που ισχύει και για όλα τα υπόλοιπα ΜΜΕ: Η ποιότητα. Αυτός είναι ο παράγοντας που ρυθμίζει τα πράγματα στα Mέσα και τίποτε άλλο. Και για να μην παρεξηγηθώ, όταν λέω ποιότητα δεν εννοώ καμμιά υψηλή κουλτούρα. Σε κάθε είδος έργου υπάρχει η ποιότητα και η «ξεπέτα». Υπάρχει ποιοτικό κουτσομπολίστικο υπάρχει και το προχειροφτιαγμένο κουτσομπολίστικο.

Οπότε, όσοι bloggers κόπτεστε για την τύχη του blog σας ή και του blogging γενικότερα, αφήστε τις διακηρύξεις και τους μεγάλους προβληματισμούς και αφοσιωθείτε στο blog σας. Στρώστε τον κ… σας και προσπαθήστε να το κάνετε όσο καλύτερο μπορείτε. Η ασπίδα σας έναντι του κράτους, των διαπλεκομένων συμφερόντων κλπ κλπ είναι οι αναγνώστες σας. Και μη ξεχνάτε ότι εσείς είστε το μέσο και όχι η είδηση. Και όπως συμβαίνει και στη δημοσιογραφία όταν συμβαίνει το αντίστροφο μάλλον υπάρχει πρόβλημα. Ξέρετε με ποιον…

Πόσο απαραίτητοι είναι τελικά οι σεισμολόγοι;

Αρχισαν πάλι τα όργανα μεταξύ των σεισμολόγων. Οπως κάθε φορά που έχουμε κάποιο σημαντικό σεισμό, βγαίνουν στα κανάλια και αλληλοσπαράζονται. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τα κίνητρα τους. Χωρίς να γνωρίζω λεπτομέρειες, υποθέτω ότι αυτά θα κινούνται γύρω από το ποιος θα πάρει τα περισσότερα ερευνητικά κονδύλια ή κάποιο προεδριλίκι σε κάποια ανευθυνοϋπεύθυνη κρατική επιτροπή.

Μπορώ όμως να παρακολουθήσω το αντικείμενο της διαφωνίας τους. Και αυτό δεν είναι άλλο από την περίφημη εκτίμηση/πρόβλεψη ενός σεισμού στο μέλλον. Η x ομάδα είχε προβλέψει κάτι κάποτε αλλά δεν επικοινωνησε με την ψ ομάδα επειδή είναι πλακωμένοι ενώ η z ομάδα δεν δέχεται καθόλου την έννοια της πρόβλεψης μέχρι να βγάλει κάποιο δικό της πιο εξελιγμένο μοντέλο.

Μύλος.

Ας υποθέσουμε όμως ότι ξαφνικά το κράτος έχει στη διάθεση του ένα  εργαλείο με τον οποίο μπορεί να προβλέψει ένα σεισμό με ποσοστό επιτυχίας άνω του 90% και ακρίβεια ημέρας στο χρόνο και χιλιομέτρου στο επίκεντρο. Δηλαδή το απόλυτο εργαλείο. Και αυτό το εργαλείο προβλέπει ότι την ερχόμενη Παρασκευή θα γίνει μεγάλος σεισμός κοντά σε κατοικημένη περιοχή.

Τι θα έκανε;

Θα έβγαζε δημόσια ανακοίνωση που θα ειδοποιούσε τον κόσμο; Δεν νομίζω. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε μεγάλο πανικό, παράλυση της ζωής για πολλές ημέρες πριν και μετά την ημέρα της πρόβλεψης, παράπλευρα ατυχήματα λόγω πανικού και γενικότερα η οικονομική -και όχι μόνο- ζημιά που θα προέκυπτε από τον πανικό θα ήταν μεγαλύτερη. Εάν μάλιστα δεν προέκυπτε σεισμός, τότε η παράλυση θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη γιατί ο κόσμος θα πίστευε ότι το μεγάλο γεγονός δεν μπορεί θα έρθει λίγο αργότερα, οπότε η παράλυση και ο πανικός θα τραβούσαν επ΄αόριστο.

Το μόνο που θα μπορούσε να γίνει θα ήταν μια καλύτερη προετοιμασία για το γεγονός. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι διάφορες υπηρεσίες θα ήταν σε κατάσταση επιφυλακής έτσι ώστε να επέμβουν έγκαιρα και αποτελεσματικά. Και εδώ τίθεται το ερώτημα. Αντί το κράτος να «καίει» εκατομμύρια ευρώ σε ερευνητικά προγράμματα αμφίβολης (να το θέσω ευγενικά…) ή ανύπαρκτης (να το θέσω ρεαλιστικά) αποτελεσματικότητας γύρω από το θέμα της πρόβλεψης ή σε ατελείωτα δίκτυα σεισμογράφων, μήπως θα ήταν πιο αποτελεσματικό για όλους εμάς αυτά τα χρήματα να πήγαιναν σε μηχανισμούς έγκαιρης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης των συνεπειών ενός σεισμού; Μήπως κάποια στιγμή πρέπει να τραβήξουμε μία γραμμή και να δούμε τι έχουμε ξοδέψει μέχρι τώρα, τι αποτέλεσμα είχαμε και μήπως πρέπει να δούμε το πρόβλημα «σεισμός» από διαφορετική οπτική γωνία και με μεγαλύτερη έμφαση στο πρακτικό αποτέλεσμα;
 

Το Κράτος, η ελεύθερη αγορά και η αξία της πληροφορίας

Χθες συναντήθηκε ο υπουργός Ανάπτυξης κ. Φώλιας με τον Πρωθυπουργό με κύριο αντικείμενο συζήτησης την ακρίβεια. Εξερχόμενος δήλωσε ότι «Δεν θα αφήσουμε την αθέμιτη κερδοσκοπία να πάρει το πάνω χέρι». Παρ’ όλες τις καλές προθέσεις του υπουργού, η αλήθεια είναι ότι οι δυνατότητες άμεσης επέμβασης στις τιμές είναι περιορισμένη.

Ζούμε σε καθεστώς ελεύθερης αγορας (και καλά κάνουμε κατά τη γνώμη μου)και ο καθένας μπορεί να κοστολογεί ελεύθερα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που προσφέρει. Βέβαια για να δουλέψει  το σύστημα της ελεύθερης αγοράς προς όφελος του καταναλωτή, το κράτος πρέπει να φροντίσει ότι το παιχνίδι θα παίζεται σύμφωνα με τους κανόνες του υγιούς ανταγωνισμού, δηλαδή δεν υπάρχουν ολιγοπώλια, αθέμιτες πρακτικές κλπ.

Επίσης όταν ακούμε ότι γίνονται «έλεγχοι στην αγορά» αυτοί αφορούν τη φορολογική νομιμότητα και τίποτε παραπάνω. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να πουλάει με όσο κέρδος θέλει. Από κει και πέρα ακούμε και για«συμφωνίες κυρίων μεταξύ κυβέρνησης και λιανεμπόρων.

Παρατηρούμε λοιπόν ότι μέχρι τώρα η στάση της (κάθε) κυβέρνησης είναι αμυντική. Τρέχει να προλάβει τις ανατιμήσεις  είτε με «συμφωνίες κυρίων» (όσο αυτές μπορούν να υπάρξουν σε καθεστώς ανταγωνισμού), είτε χρησιμοποιοώντας τους φορολογικούς  ελέγχους σαν μέσο πίεσης προς τους εμπόρους.

Και τι άλλο μπορεί να κάνει ρε Μπούλη θα ρωτήσετε με τη σειρά σας.

Πιστεύω ότι μπορεί να εντείνει τον ανταγωνισμό διαχέοντας στους πολίτες τη σχετική πληροφορία. Και εξηγούμαι:

Ενα από τα στοιχεία που επηρρεάζουν άμεσα τον ανταγωνισμό  είναι η διάχυση της πληροφορίας του ποιος πουλάει τι και πόσο. Μέχρι τώρα αυτό το κάνουν οι έμποροι μέσω της διαφήμισης. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο κάθε έμπορος διαφημίζει μόνο το μέρος της πληροφορίας που τον συμφέρει, δηλαδή διαφημίζει τη χαμηλή τιμή κάποιων προϊόντων που πουλάει φτηνά ενώ σε κάποια άλλα δεν είναι και τόσο ανταγωνιστικός.

Αυτό που θα μπορούσε να κάνει το κράτος είναι να δημιουργήσει ένα επιπλέον κανάλι διαχυσης της πληροφορίας στο οποίο φαίνονται όλες οι τιμές όλων των προϊόντων. Σε κάποιους κλάδους αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο αλλά σε κάποιους άλλους όπως τα σουπερ μάρκετ ιδιαίτερα απλό.

Στα ταμεία όλων των super market όλα τα είδη περνάνε από barcode scanner. Αυτό σημαίνει ότι ΟΛΑ τα supermarket έχουν ΚΟΙΝΗ κωδικοποίηση όσο αφορά στα τυποποιημένα προϊόντα. Δηλαδή ο στιγμιαίος καφές Χ των 250 gr έχει τον ίδιο κωδικό στο σ/μ  ΧΧΧ στο ΥΥΥ και στο ΖΖΖ. Η ιδέα έχει ως εξής: Το κράτος δημιουργεί ένα site το οποίο θα έχει τις τιμές ΟΛΩΝ των προϊόντων ΟΛΩΝ των σ/μ σε καθημερινή βάση.  Κάθε βράδι το κάθε σ/μ θα υποχρεούται να στέλνει ένα απλό txt αρχείο στο υπουργείο με τις τιμές που θα ισχύουν την επόμενη μέρα. Το αρχειο θα περιέχει τρεις στηλες: barcode, περιγραφή και τιμή.

Ολα τα στοιχεία θα τροφοδοτούνται στον server του υπουργείου και στο site θα υπάρχει μια φόρμα με ένα απλό text search. O καταναλωτής θα εισάγει το είδος που τον ενδιαφέρει και άμεσα θα  μπορεί να δει που είναι το φτηνότερο αλλά και άλλα χρήσιμα στοιχεία όπως η εξέλιξη της τιμής του κάθε είδους κλπ. Αλλά και το κράτος θα αντλεί πολύτιμη πληροφορία όπως η εξέλιξη της τιμής μιας ομάδας προϊόντων διαχρονικά, θα μπορεί να δε αν κάποια σ/μ αυξάνουν ταυτόχρονα με τον ίδιο τρόπο τις τιμές κλπ. Οι δυνατότητες είναι ατελείωτες.

Βέβαια για να έχει αυτό το site αξία θα πρέπει η πληροφορία να είναι έγκυρη. Αυτό μπορεί να λυθεί εύκολα με κάποιους δειγματοληπτικούς ελέγχους. Εάν δεν έχει δοθεί σωστή τιμή δεν θα υπάρχει καμμιά κύρωση για το σ/μ. Απλά θα επισημαίνεται στο site…

Με τον παραπάνω τρόπο πιστεύω ότι το κράτος μπορεί να επέμβει αποτελεσματικά στον ελεύθερο ανταγωνισμό  προς όφελος του καταναλωτή χωρίς να αγγίζει ούτε κατ΄ελάχιστο τις βασικές αρχές της ελεύθερης αγοράς, λειτουργώντας απλά σαν διακινητής δημόσιας πληροφορίας και αξιοποιώντας παράλληλα τη τεχνολογία. Οπότε αντι να “κυνηγάει” ή να “παρακαλάει” τους εμπόρους, τους βάζει να κονταροχτυπιούνται προς όφελος όλων ημών των υπολοίπων…

ΥΓ. Καλή Χρονιά σε όλους !

Social media και στοχευμένη διαφήμιση

Από τότε που έσκασε η ιστορία με τη Microsoft και το Facebook έχω σπάσει το κεφάλι μου να καταλάβω τι παίζεται. To ποσό που έδωσε η Microsoft είναι εξωφρενικό ενώ εξίσου ακατανόητο είναι και το γεγονός ότι μία εταιρεία εξαγοράζει μόνο το 2% μίας άλλης εταιρείας για άλλο σκοπό πλην του μερίσματος.

Σήμερα όμως διαβάζοντας δύο άρθρα μέσω του vrypan τα οποία αναφέρονται στις αυριανές ανακοινώσεις της Google σχετικά με τα social media το πράγμα αρχίζει να ξεκαθαρίζει.

Το σημαντικότερο περιουσιακό στοιχείο των sites τύπου facebook, hi5, linkedin κλπ είναι τα στοιχεία που έχουν δηλώσει οι χρήστες τους (ηλικία, φύλλο, ακούω ροκ κλπ). Και πιο σωστά περιουσιακό στοιχείο αποτελεί η εμπορική αξιοποίηση τους, δηλαδή η προβολή στοχευμένης διαφήμισης βάσει αυτων των στοιχείων.

Το σερβίρισμα διαφήμισης με βάση δημογραφικά στοιχεία που έχει δηλώσει ο χρήστης δεν είναι κάτι καινούργιο. Το κάνουν εδώ και χρόνια η Yahoo, το hotmail οι nytimes κ.α. μέσα στο περιβάλλον των site τους.

Η είδηση είναι ότι τώρα πάει να φτιαχτεί ένα δίκτυο τύπου adsense που θα σερβίρει διαφημίσεις και σε third party sites στοχεύοντας με δημογραφικά στοιχεία αντί  του περιεχομένου. Δηλαδή ο χρήστης που έχει γραφτεί μια φορά στο facebook, τρώει ένα unique cookie και αν στη συνέχεια επισκεφτεί ένα άλλο site που ανήκει στο ad network του facebook ο adserving κωδικας του facebook θα αντλεί τα στοιχεία του χρήστη και θα σερβίρει σχετική διαφήμιση.

Από την άλλη μεριά το Google θα ανακοινώσει αυριο τα σχέδια του περί δημιουργίας ανοικτής πλατφόρμας για social apps. Ουσιαστικά θα πρόκειται για APIs που θα γίνονται hosted από το Google (εχει σημασία αυτό) και θα χρησιμοποιούνται από δύο μεριές:

1) Τα social networking sites που θα συνεργαζονται με το interface της Google και θα απαντάνε με στοιχεία για τους χρήστες τους (profile information, friends και activities) στις κλήσεις του open social, οι οποίες θα γίνονται από:

2) Τους  developers για social apps που χρησιμοποιώντας το interface της Google  θα μιλάνε με το ίδιο interface με τα παραπάνω social networking sites.

Το προφανές πλεονέκτημα για τους developers είναι ότι θα φτιαχνουν μία εφαρμογή η οποία θα παίζει σε πολλά social networking sites χωρίς αλλαγές. Πολύ καλό, μπράβο Google κλπ. Αλλά γι αυτό γίνεται όλη αυτή η φασαρία ;  Ενα api είναι η απάντηση της Google στην κίνηση της Microsoft ;

Δεν νομίζω.

Η ουσία, κατά τη γνώμη μου, είναι αλλού. Από τι στιγμή που η Google μέσω των APIs  θα λειτουργεί σαν ενδιάμεσος μεταξύ developers και sites σημαίνει ότι η ίδια θα έχει πρόσβαση στα στοιχεία που περνάνε μέσω των APIs και άρα θα μπορεί να τα συνδέσει με το δικό της cookie και να σερβίρει σχετική διαφήμιση στο δίκτυο της!

Ας το δούμε με ένα παράδειγμα: Εστω ότι ο Χ χρήστης επισκέπεται ένα site που περιέχει διαφημίσεις από το Google και κάνει κλικ σε μία διαφήμιση. Αυτομάτως θα φάει ένα cookie μέσω του οποίου το Goofle θα τον αναγνωρίζει μοναδικά. Εστω τώρα ότι ο χρήστης είναι και μέλος, ας πούμε, του hi5 και μέσα στο hi5 εντοπίζει μία εφαρμογή που τον ενδιαφέρει. Και έστω ότι αυτή η εφαρμογή χρησιμοποιεί το Open Social του Google. H εφαρμογή θα αντλεί τα στοιχεία του χρήστη από το hi5 μέσω του open social της Google. Αρα η Google μπορεί να κρατάει αυτά τα στοιχεία και να τα συνδέσει με τo δικό της unique id. Οπότε την επόμενη φορά που ο ίδιος χρήστης θα κάνει κλικ σε ένα Google ad που θα υπάρχει σε ένα άσχετο site η Google θα έχει στοιχεία και για το προφίλ του στο hi5. Σε δεύτερη φάση η Google μπορεί στον adserving κωδικα της να γράφει και third party cookies οπότε πριν δείξει τις διαφημίσεις στη σελίδα του x site να λαμβάνει υπόψη και τα στοιχεία του χρήστη από το hi5!

Καλό?

Για να συνοψίσω η ιστορία έχει να κάνει με το πως θα εκμεταλευτούν, για τα δικά τους διαφημιστικά δίκτυα, οι Microsoft και Google τα στοιχεία που έχουν δώσει οι χρήστες στα διάφορα social networking sites.

Η προσέγγιση της Microsoft είναι σχετικά απλή. Διαλέγω τον μεγαλύτερο, και τον χρηματοδοτώ για να φτιάξει μία διαφημιστική πλατφόρμα τύπου adsense που θα στοχεύει όμως με βάση τα δημογραφικά στοιχεία των χρηστών του.

Η προσέγγιση της Google είναι διαφορετική. Αντί να εξαγοράσω τον ένα ή τους δύο μεγάλους παίκτες (και πότε τελειώνει αυτό και λαμβανοντας υπόψη ότι ήδη έχω το διαφημιστικό δίκτυο δημιουργώ μία πλατφόρμα που προσφέρει κάτι χρήσιμο και αντλώ τα στοιχεία από τα social networking sites ως διαμεσολαβητής.

High Fidelity

Χθες ήταν μια πολύ ειδική μέρα. Ανακάλυψα, μετά από αρκετά χρόνια, δύο (ή μάλλον τρία –το ένα διπλό) cd που θεωρούσα χαμένα. Τo The Wall και το Dark side of the moon των Pink Floyd.

Θα μου πείτε σιγά τα αυγά, δεν μπορούσες να τα αγοράσεις; Οχι δεν μπορούσα γιατί δεν πρόκειται για τις κανονικές εκδόσεις που κυκλοφορούν στα δισκοπωλεία και το Internet αλλά για τις περιορισμένης κυκλοφορίας επανεκδόσεις της Mobile Fidelity.

Ανοίγω παρένθεση:

Λίγο μετά το σχολείο κόλλησα το μικρόβιο το hi-fi. Θυμάμαι ότι τα πρώτα λεφτά που έβγαλα τα έδωσα για ένα ζευγάρι ηχεία Mission 751. Μια μέρα λοιπόν κατέβηκα να αγοράσω σε CD το Wall. Στο ράφι υπήρχε το κανονικό και ένα άλλο σε μακρόστενη χάρτινη συσκευασία (οι παλαιότεροι ίσως θυμούνται ότι αυτη ήταν η στανταρ συσκευασία για τα εισαγόμενα από Αμερική). Στο πάνω μέρος της συσκευασίας υπήρχε η ένδειξη «Original Master Recording». Στην αρχή νόμιζα ότι πρόκειται για κάποια «μούφα» έκδοση, επανεκτέλεση κλπ. Μετά κοίταξα την τιμή και έπαθα ένα ψιλοσοκ. Ηταν περίπου 13.000 δρχ όταν το κανονικό έκανε 5.500 περίπου. Το 1991 για έναν δεκαοκταρη αυτά ήταν σοβαρά λεφτά. Κάτι η πολυτελής συσκευασία, κάτι η ένδειξη OMR, κάτι ότι πρόσφατα είχα πάρει και τα καλά ηχεία, τελικά το πήρα. Φτάνω σπίτι, το βάζω στο cd player και… παθαίνω την πλάκα της ζωής μου. Ο ήχος ήταν απίστευτα πλούσιος και μαλακός. Το μπάσο σφικτό και τα μεσαία κρύσταλλο χωρίς όμως να ακούγονται «πλαστικά». Λίγες μέρες αργότερα ένας φίλος έφερε και το κανονικό CD και η διαφορά ήταν σαφέστατη.

Τι εστί λοιπόν Mobile Fidelity; Πρόκειται για μία εταιρεία η οποία επανεκδίδει γνωστά κλασσικά album της rock/pop/jazz σε βινύλιο 180gr, CD και πρόσφατα και SACD. Το μυστικό είναι ότι αναλαμβάνει η ίδια το remastering το οποίο γίνεται πάντα από το original master tape της ηχογράφησης. Με απλά λόγια ο ήχος είναι πάντοτε καλύτερος από το κανονικό cd που κυκλοφορεί στην αγορά. Επίσης η κάθε επανέκδοση κυκλοφορεί  για περιορισμένο χρονικό διάστημα οπότε κάθε cd αποκτά με τα χρόνια και συλλεκτική αξία.

Το προσωπικό μου πρόβλημα τώρα είναι ότι από τη στιγμή που άκουσα ξανά τα συγκεκριμένα cd, κινδυνεύω να …ξανακυλίσω στο ναρκωτικό που λέγεται hi-fi από το οποίο εδώ είχα απεξαρτηθεί. Ναι μεν έχω ένα αξιοπρεπέστατο ηχοσύστημα αλλά τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιώ σχεδόν αποκλειστικά τον υπολογιστή ως πηγή, κυρίως λόγω ευκολίας. Κι ενώ είχα συμβιβαστεί ψυχολογικά με την ιδέα του mp3 (μετά από ώρες αναζήτησης για τα σωστά εργαλεία ripping, encoding κλπ), τώρα άρχισα να σκέφτομαι μήπως πρέπει να ξανα ripαρω τα cd μου σε κάποιο looseless format, ανακάλυψα ότι υπάρχουν DACs με usb που συνδεόνται στον υπολογιστή κλπ κλπ. Είμαι σίγουρος ότι οσοι έχετε ασχοληθεί με το άθλημα με καταλαβαίνετε απόλυτα…

ΥΓ1: Οσοι θέλετε να πάρετε μια γεύση και είστε εξοικειωμένοι με κάποιο p2p δικτυο δοκιμάστε με τις λέξεις mobile fidelity, mfsl, ultradisc. Εννοείται ότι εδώ μας κάνουν μόνο looseless formats (flac ή ape) και όχι τα άλλα του διαβόλου.

ΥΓ2: Πως γίνεται η καλύτερη ηχογράφηση που έχω ακούσει ποτέ να είναι ηλικίας 30 ετών;

Anti-frame script

Εστω ότι έχεις στο site σου μια σελίδα με κάτι πολύ χρήσιμο και αυτή η σελίδα καλείται από άλλες σελίδες του site σου από ένα iframe, ένα popup window κλπ. Και έστω ότι δεν θες να σου παίρνει τη σελίδα ο κάθε πικραμένος και να τη βάζει μέσα σε ένα iframe στο δικό του site.

Τότε απλά θα προσθέσεις τον παρακάτω javascript κώδικα στη σελίδα σου:

<script>
 var refurl=”";
 try
 {
  refurl=parent.window.location.href;
 }
 catch(err)
 {
   alert(”Bad call!”);
 }
</script>

H λειτουργία του script είναι απλούστατη. Στην 5η γραμμή γίνεται μία κλήση για να μάθουμε το url του parent window. Εάν το url είναι σε άλλο domain από το δικό μας τότε η javascript θα βγάλει μήνυμα λάθους “Access denied”. Κανουμε catch αυτό το λάθος για να δείξουμε ένα μήνυμα. Εάν η σελίδα καλείται από το ίδιο domain τότε η εκτέλεση συνεχίζεται κανονικά.

Mecano

Χθες πήγα στο Gagarin να δω τους Mecano, που αποτέλεσαν για μένα μεγάλο εφηβικό κόλλημα. Για όσους δεν γνωρίζουν οι Mecano ήταν ένα από τα κορυφαία group της post punk περιόδου. Η τωρινή σύνθεση του group περιλαμβάνει μόνο δύο από τα ιδρυτικά μέλη.

Το live ήταν πολύ καλό τηρουμένων των αναλογιών. Δηλαδή ότι βλέπεις ενα group 25 χρόνια μετά από την περίοδο ακμής του με τη μισή σύνθεση και αρκετά επιπλέον χρόνια στην πλάτη.

 Στην αρχή έπαιξαν αρκετά κομμάτια από το καινούργιο τους album “These revolutionary days” τα οποία ήταν αρκετά ενδιαφέροντα. Σε μερικά μάλιστα ο τραγουδιστής Dirk Polak ουσιαστικά απήγγειλε με τη συνοδεία μίας υψίφωνου, η οποία από όσο μπόρεσα να καταλάβω ήταν ελληνίδα. Μάλιστα τα τελευταία δύο χρόνια ο Polak μένει σχεδόν μόνιμα στα Εξάρχεια.

Το πάρτι όμως άρχισε στο δεύτερο μισό της συναυλίας όταν άρχισε να “βρεχει” κομματάρες τη μία μετά την άλλη: Meccano, Permanent Revolt, Untitled, Links κλπ. Δυστυχώς δεν έπαιξε το Εscape the human myth…

Συνοψίζοντας βγήκα από το Gagarin με ένα γλυκό αίσθημα ικανοποίησης  (και ένα μικρό βράχνιασμα) έχοντας προλάβει να δω, έστω και με καθυστέρηση, ένα από τα αγαπημένα μου group. Οσοι ενδιαφέρεστε να γνωρίσετε το group μπορείτε να αγοράσετε τη συλλογή “The half inch universe“. Οσοι δε έχετε σε βινύλιο το Untitled και το Retitled …απλά σας ζηλεύω.

ΥΓ. Οι mecano συμμετείχαν παράλληλα και σε ενα side project, τους Flue. Είχα παλια μια κασσέτα αλλά την έχω χάσει. Εχω φάει όλο το internet αλλά δεν έχω βρει τίποτα. Αν ακούει κάποιος που μπορεί να βοηθήσει…

Εκλογές στο ΠΑΣΟΚ και δημοσκοπήσεις ή όπου ακούς πολλά κεράσια κλπ κλπ

Τις τελευταίες μέρες έχουν δημοσιευθεί πολλές δημοσκοπήσεις σχετικά με τις εκλογές στο ΠΑΣΟΚ. Σε αντίθεση με τις δημοσκοπήσεις που γίνονται πριν από τις βουλευτικές εκλογές όπου σχεδόν πάντα υπάρχει μια ομοιομορφία στις εκτιμήσεις των δημοσκόπων, εδώ τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Τα αποτελέσματα τις περισσότερες φορές είναι αντικρουόμενα μεταξύ τους.

Η εξήγηση είναι -κατά τη γνώμη μου- πολύ απλή. Στις βουλευτικές ή τις δημοτικές εκλογές είναι από πριν γνωστό το εκλογικό σώμα. Γνωρίζουμε δηλαδή ότι η Α’ Αθηνών έχει Χ ψηφοφόρους, ο δήμος Περιστερίου Υ κοκ. Νομίζω μάλιστα ότι υπάρχουν και κάποια  δημογραφικά στοιχεία όπως π.χ το ποσοστό ανδρών/γυναικών κλπ. Το πρώτο μέλημα λοιπόν μίας εταιρείας δημοσκοπήσεων είναι να δημιουργήσει ένα σταθμισμένο δείγμα ερωτώμενων. Το δείγμα της δηλαδή αποτελείται ισομερώς από όλες τις εκλογικές περιφέρειες με ποσόστωση ανάλογη με αυτη του εκλογικού σώματος. Το επόμενο πράγμα που θα πρέπει να εξασφαλίσει είναι ότι το δείγμα της έχει δυνατότητα συμμετοχής στις εκλογές. Κι εδώ είναι απλά τα πράγματα αφού η μόνη παράμετρος είναι η ηλικία. Αντε να περιοριστεί και στα ελληνικά επώνυμα έτσι ώστε να αποφύγει τις περιπτώσεις μεταναστών που μενουν μόνιμα κάπου, είναι πάνω από 18 αλλά δεν ψηφίζουν. Το σταθμισμένο δείγμα είναι δηλαδή ο κύριος λόγος που οι εταιρείες πέφτουν σχεδόν πάντα μέσα με σχετικά μεγαλη ακριβεια.

Το πρόβλημα με τις δημοσκοπήσεις γύρω από την εκλογή του ΠΑΣΟΚ είναι ότι δεν υπάρχει προκαθορισμένο εκλογικό σώμα. Θα ψηφίζει όποιος θέλει αρκεί να είναι φίλος ή μέλος χωρίς κανένα άλλο περιορισμό. Αυτό με τη σειρά του καθιστά αδύνατη τη δημιουργία σταθμισμένου δείγματος. Φαντάζομαι ότι οι εταιρείες θα χρησιμοποιούν τα δείγματα των βουλευτικών ή των δημοτικών. Αυτα μπορεί να μοιάζουν με το εκλογικό σώμα που ΘΑ ψηφίσει, μπορεί και όχι. Κανείς δεν ξέρει. Αν μάλιστα λάβει κανείς υπόψη ότι ακόμη και αν η ποσόστωση του δείγματος είναι γεωγραφικά σωστή δεν μπορούμε να ξέρουμε τα χαρακτηριστικά αυτών που θα ψηφισουν στις εκλογές του ΠΑΣΟΚ, τότε οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι όλες οι δημοσκοπήσεις που κανουν το ερώτημα “Ποιον θα προτιμούσατε για αρχηγό στο ΠΑΣΟΚ”  έχουν την ίδια αξία με τις ψηφοφορίες που γίνονται στο Internet ένα μήνα πριν από τη Eurovision σύμφωνα με τις οποίες είμαστε σίγουρα στη πρώτη πεντάδα….

«Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση»

Μόλις είδα ένα από τα πρώτα τηλεοπτικά σποτ του ΠΑΣΟΚ. Ολόκληρο το σποτ βασίζεται στο θέμα των πρόσφατων πυρκαγιών και προβάλλει μια σειρά φωτογραφιών και γραπτών μηνυμάτων. Ουσιαστικά χωρίζεται σε δύο τμήματα: Το πρώτο που δειχνει φωτογραφίες από την καταστροφή και λέξεις όπως (αν θυμάμαι καλά) “πόνος”, “ντροπή” κλπ και το δεύτερο που δείχνει μια σειρά από φωτογραφίες πολιτών διαφόρων κατηγοριών π.χ. νεαρή γυναίκα, μεσήλικας άνδρας κ.α. μαζί με θετικά μηνύματα για το μέλλον.

Η απορία μου έγκειται στο εξής: Ενώ στο δεύτερο κομμάτι τα πρόσωπα φαίνεται ότι ποζάρουν, στο πρώτο κομμάτι οι φωτογραφίες μοιάζουν να είναι πραγματικές, π.χ. Φαίνεται μια γριούλα ανάμεσα στα καμμένα, ένας άνδρας με την απόγνωση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του, μια γυναίκα και ένα κορίτσι που αγκαλιάζονται κλπ. Eάν όντως πρόκειται για πραγματικές φωτογραφίες που έχουν παρθεί από κάποιο ειδησεογραφικό πρακτορείο, τα άτομα που απεικονίζονται (τα περισσότερα πλάνα είναι πολύ κοντινά) ρωτήθηκαν για το εάν επιθυμούν να παρουσιάζονται στην προεκλογική καμπάνια ενός κόμματος;

Eάν πάλι οι φωτογραφίες δεν είναι ρεπορταζιακές, δηλαδή πόζαραν κάποια μοντέλα στις καμμένες περιοχές, τότε πραγματικά αξίζουν συγχαρητήρια στο φωτογράφο που κατάφερε να αποτυπώσει τόσο δυνατά συναισθήματα σε ελεγχόμενες συνθήκες φωτογράφισης.