Archive for Ιουνίου 2007|Monthly archive page

Το blog αργεί (κιόλας…)

Αύριο ξεκινάει το πρώτο μέρος των φετινών διακοπών μου. Επιστρέφω την άλλη Παρασκευή. Μέχρι τότε να περνάτε καλά και μείνετε συντονισμένοι!

[από πρωτοτυπία σκίζω ρε γμτ…]

ΠΑΣΟΚ, social media και δεοντολογία

Παρατηρούσα σήμερα δύο websites από το χώρο(?) του ΠΑΣΟΚ που λειτουργούν σαν χώροι συζήτησης και ζύμωσης ιδεών(sic)  από τους πολίτες για τους πολίτες. Το http://www.mila-elefthera.gr/ και το http://www.kathemerapolitis.gr/ . Με μία πρώτη ματιά η πρωτοβουλία είναι θετική. Ενα κόμμα εξουσίας (κι εχει σημασία αυτό) ανοίγει τα αυτιά του και ακούει τους πολίτες μέσα από έναν μοντέρνο τρόπο επικοινωνίας. Προφανώς υπάρχουν και άλλα θέματα όπως π.χ. εάν αυτές οι ιδέες λαμβανονται υπόψη, χωρίς απαραίτητα να υιοθετούνται, από αυτούς που χαράσσουν την πολιτική στο κόμμα, αν συμμετέχει το κόμμα σε αυτές τις συζητήσεις κλπ. Ομως το θέμα μου δεν είναι αυτό.
 
Και στις δύο περιπτώσεις παρατηρώ μία «θολούρα» σε σχέση με το ποιος ακριβώς έχει δημιουργήσει τους παραπάνω δικτυακούς τόπους. Κοιτώντας την about σελίδα του mila-elefthera ο αναγνώστης διαβάζει:

…Το «Μίλα Ελεύθερα» είναι ο ΔΙΚΟΣ ΣΑΣ χώρος στο διαδίκτυο. Με την συνεργασία φορέων όπως, το Ινστιτούτο Επιμόρφωσης, το Κάθε Μέρα Πολίτης και το ΙΣΤΑΜΕ,δημιουργήθηκε ένας χώρος ελεύθερης πρόσβασης που θέτει στη διάθεσή σας την υποδομή, τα εργαλεία αλλά και τους εξειδικευμένους ανθρώπους, για την παραγωγή επιμορφωτικών προγραμμάτων κοινού ενδιαφέροντος…

ΟΚ, δικός μας σίγουρα δεν είναι. Δημιουργήθηκε σε συνεργασία με τι ΙΣΤΑΜΕ, το Ινστιτούτο Επιμόρφωσης κλπ αλλά από ποιον ακριβώς; Πιο κάτω βέβαια δίνονται ως στοιχεία επικοινωνίας τα webradio@pasok.gr και  2103665182 που ανήκουν στο ΠΑΣΟΚ αλλά και πάλι λείπει μία σαφής πρόταση του στυλ «Το mila-elefthera έχει δημιουργηθεί από το ΠΑΣΟΚ»

Πάμε τώρα στο «Κάθε Μέρα Πολίτης». Εδώ τα πράγματα είναι πιο θολά. Εχουμε ένα καλωσόρισμα από τον Γιώργο Α. Παπανδρέου, μία σελίδα σχετικά με το τί είναι το «Κάθε μέρα πολίτης», μία φόρμα συμμετοχής, αλλά πουθενά την πληροφορία για το ποιος έχει δημιουργήσει το «Κάθε Μέρα Πολίτης». Εδώ μάλιστα δεν μπορεί να βγει και συμπέρασμα από το email αφού αυτό είναι το contact_kmp@gmail.com ενώ στη σελίδα του τί είναι υπάρχει και η καταπληκτική πρόταση [η υπογραμμιση δική  μου] «Κάθε Μέρα Πολίτης είναι ο πολίτης που καθημερινά συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση του καινούριου, στη γειτονιά του, στην πόλη του στο χωριό του, για τα μεγάλα και τα μικρά θέματα που καθορίζουν την καθημερινή ζωή του και επιζητούν λύσεις και αλλαγή». Εννοείται ότι πουθενά δεν αναφέρεται για το αν πρόκειται για κάποια οργάνωση του ίδιου του ΠΑΣΟΚ, κάποιο σωματείο, ΜΚΟ ή κάτι άλλο.

Τελικά λοιπόν από ποιον ακριβώς έχουν δημιουργηθεί οι παραπάνω δικτυακοί τόποι; Από το επίσημο ΠΑΣΟΚ; Από τον πρόεδρο του προσωπικά; από τον πρόεδρο του με την ιδιότητα του βουλευτή; από το τμήμα internet του ΠΑΣΟΚ;

Κατά τη γνώμη μου,  απαραίτητη προϋπόθεση για να ξεκινήσει ένας ειλικρινής διάλογος μεταξύ δύο ή περισσοτέρων μερών είναι η αποσαφήνιση του ποιοι ακριβώς συμμετέχουν σε αυτόν και με ποια ιδιότητα. Και αυτή η απαραίτητη προϋπόθεση λείπει και από τους δύο προαναφερθέντες δικτυακούς τόπους. Εάν η έλλειψη σαφήνειας οφείλεται σε λάθος τότε σίγουρα μπορούμε να μιλήσουμε για μεγάλη προχειρότητα εκ μέρους των δημιουργών. Εάν όμως είναι σκόπιμη για τί ακριβώς πρέπει να μιλήσουμε;

Χρήσιμα plugins για το Winamp

Οπως είναι σε όλους γνωστό ο καλύτερος music player για τα Windows είναι ο Winamp (και μην ακούσω τίποτα κουλαμάρες περί Windows Media Player ή iTunes – είπα ο καλύτερος, όχι ο ευκολότερος ούτε ο πιο sexy). Ενα από τα στοιχεία που τον καθιστούν κορυφαίο είναι η επεκτασιμότητα του μέσω των διαφόρων plug-ins.

Σήμερα σας παρουσιάζω τρία πολύ χρήσιμα plug-ins που θα κάνουν τη συμβίωση σας με τον Winamp ευκολότερη.

CD Art Display
Προβάλλει το εξώφυλλο του CD στο οποίο ανήκει το τραγουδι που παίζει το Winamp. Θα αναγνωρίσει αυτόματα (ανεξαρτήτως μορφής filename) το αρχείο εικόνας που υπάρχει στο directory του μουσικού αρχείου. Επίσης προσφέρει και δυνατότητα αυτόματου ή manual κατεβάσματος του εξωφύλλου από το Amazon και το Google image search.

Album List
Λύνει το πρόβλημα που έχει όχι μόνο το Winamp αλλά και οι περισσότεροι media players. Προσφέρει τη δυνατότητα browsing ανά CD με εξώφυλλο. Προφανώς για να συμβεί αυτό θα πρέπει να έχετε οργανωμένα τα αρχεία σας με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε κάθε CD να υπάρχει στο δικό του directory.

Winamp Nugen
Κάνει διάφορα πράγμα αλλά ένα είναι το killer feature. Συγκεντρώνει και αντιγράφει τα τραγούδια που βρίσκονται στον playlist editor με ένα κλικ σε όποιο directory επιθυμείτε. Για όσους χρησιμοποιούν το media library του Winamp για να φτιάξουν mix-cds η αξία του συγκεκριμένου plugin είναι ανεκτίμητη.
 

In a manner of speaking

Ο τίτλος του post αναφέρεται στη γνωστή κομματάρα των Tuxedomoon [που όπως φαίνεται γραφεται με μία λέξη].  Ακόμη καλύτερη κατά τη γνώμη μου η διασκευή της από τον Martin Gore των Depeche Mode.

Πρόσφατα το άκουσα σε μία ακόμη διασκευή στην τηλεοπτική διαφήμιση της Minoan. Αρχικά μου θύμισε λίγο το Bossa’n’Stones με τις electro-bossa nova  διασκευές των Rolling Stones. Τελικά με λίγο ψάξιμο ανακάλυψα ότι η διασκευή έχει γίνει από τους Nouvelle Vague.

Δικό σας

Πως να ανακαλύψετε τα blogs του yupi και της Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ: Αυτό το post δεν έχει καμμία χρηστική αξία για σένα, εκτός και αν ενδιαφέρεσαι να φτιάξεις έναν feed aggregator.

Ενα από τα πρωτα πράγματα που με απασχόλησαν κατά τη δημιουργία του mpouligator ήταν το πως θα ενημερώνω τη βάση με τα νέα blogs που δημιουργούνται κάθε μέρα. Το πρόβλημα λύθηκε με τη δημιουργία ενός robot που ρουφάει σελίδες σε δύο επίπεδα, απομονώνει τα urls τυπου xxx.blogspot.com, xxx.wordpress.com, xxx.pblogs.gr, xxx.spaces.live.com ελέγχει τις σελίδες για ελληνικούς χαρακτήρες, βρίσκει το feed url του καθενός και τέλος. Ο μηχανισμός δουλεύει και όπως μπορείς να δεις και από τη σελίδα των στατιστικών προστίθενται 60-70 νέα blogs κάθε μέρα, αυτόματα. Ενα βασικό στοιχείο της διαδικασίας είναι ότι και στις 4 προαναφερθείσες πλατφόρμες το feed url προκύπτει εύκολα αν γνωρίζεις το blog url. Πχ το feed url του mpoulis.wordpress.com είναι το mpoulis.wordpress.com/feed κ.ο.κ.

Στην πορεία προέκυψαν δύο νέα sites που μεταξύ άλλων προσφέρουν δυνατότητα δημιουργίας blog. Το yupi.gr και το athensvoice.gr. Και τα δύο βασίζονται σε μία πλατφόρμα που λέγεται ICE και από όσο έχω καταλάβει είναι ένας κλώνος του Joomla. To πρόβλημα εδώ ήταν ότι το blog url και το feed url δεν έχουν καμμία σχέση μεταξύ τους, π.χ. το feed url του http://blogs.yupi.gr/alice/ είναι το http://blogs.yupi.gr/rss/posts_a3f390d88e4c41f2747bfa2f1b5f87db.xml . Τρέχα γύρευε δηλαδή. ή  μήπως όχι;

Κοιτώντας πιο προσεκτικά το a3f390d88e4c41f2747bfa2f1b5f87db βλέπουμε ότι έχει μέγεθος 32 χαρακτήρες. Ο αριθμός δεν είναι και τόσο τυχαίος. Επίσης όλα τα feeds είναι κάτω από το ίδιο virtual directory. Αρα μάλλον πρόκειται για hash value. Ναι αλλά με ποιον αλγόριθμο;  O SHA1 αποκλείεται λόγω μεγέθους (160bit, 40 chars). Ο MD5 ταιριάζει γάντι (128bit, 32 chars). Αφού καταλήξαμε στον αλγόριθμο πρέπει να μαντέψουμε το input της hash function. Πρέπει να είναι κάτι μοναδικό στο blog. Τι είναι μοναδικό στο κάθε blog; Το url του, μέρος του url, με ή χωρίς το http, με ή χωρίς το / στο τέλος κλπ.  Ξεκινάμε δοκιμές υπολογίζοντας το hash value με διάφορα inputs, όπως: http://blogs.yupi.gr/alice/ – blogs.yupi.gr/alice/ – blogs.yupi.gr/alice – alice – /alice/ προσπαθώντας να πάρουμε σαν αποτέλεσμα το a3f390d88e4c41f2747bfa2f1b5f87db . Τζίφος. Διάλλειμα για τσιγάρο και βόλτα γύρω από το γραφείο. Κοιτάμε ξανά το xml source του feed ψάχνοντας απεγνωσμένα για κάτι που είναι μοναδικό. Τίποτα. Δεύτερο τσιγάρο, τρίτο τσιγάρο. Σκέψη από άλλο σημειο εκκίνησης. Τι είναι το blogs.yupi.gr; Πλατφόρμα για blogs. Μάλιστα. Που αποθηκεύονται τα blogs; Οι σελίδες στο file system και κάποια στοιχεία οπωσδήποτε σε μία βάση δεδομένων. Βάση δεδομένων; Aρα θα υπάρχει σίγουρα ένας master πίνακας οπου κάθε record θα ειναι ενα blog με τα βασικά στοιχεία (url, owner, περιγραφή κλπ). Ποιο θα είναι το primary key του πίνακα; To ονομα του blog (π.χ alice). Το δοκιμάσαμε και πήραμε τα !#$@% μας. χμμ. Για μισό λεπτό. Εγώ συνήθως ανεξάρτητα από αλλα keys συνήθως χρησιμοποιώ για primary key κάποιο auto-increment integer στη βάση. Λες; Πόσα blogs να υπάρχουν στο yupi; Οχι πάνω από 1000. Φτιαχνουμε στο καπάκι script που δείχνει τα hash values των ακέραιων από το 1 έως το 1000. Copy-paste του output στο notepad. Βάζουμε να ψάξει για το a3f390d88e4c41f2747bfa2f1b5f87db. ΕΥΡΗΚΑ! Πρόκειται για το hash value του αριθμού 68 ! Τα πράγματα από δω και πέρα είναι απλά. Δημιουργούμε 1000 urls του τύπου http://blogs.yupi.gr/rss/posts_HASHVALUE.xml. Τα χτυπάμε με http get. Εάν πάρουμε HTTP 200 OK, κάνουμε parse και αν πρόκειται για valid xml τα προσθέτουμε στον mpouligator. Και έτσι ανακαλύπτουμε 134 blogs στο yupi.gr και 629 στο athensvoice.gr. Σημειώνουμε τους αριθμούς του τελευταιου HTTP 200. Σε μια εβδομάδα θα ξεκινήσουμε από εκεί και θα σταματήσουμε στο +100. Οποτε καθαρίσαμε και με την ενημέρωση από εκεί.

Και πάμε για άλλα…

Acorn computers memorabilia

Η πρώτη μου επαφή με Η/Υ ήταν τον Ιούνιο του 1985 τελειώνοντας την πρώτη γυμνασίου. Εποχή Spectrum, C64, Amstrad 464 (με κασσέτα) κλπ. Σε αντίθεση με τα άλλα -μάλλον λίγα- παιδιά που είχαν τότε Η/Υ η δική μου περίπτωση παρουσίαζε δύο διαφορές. Πρώτον, ο πατέρας μου δεν πήρε Η/Υ για το γιο του αλλά καταρχήν για τον ίδιο με την ελπίδα βέβαια να ασχοληθώ κι εγώ. Δεύτερον, δεν πήρε κάποιον από τους συνηθισμένους υπολογιστές της εποχής αλλά έναν με περίεργο όνομα και παντελώς άγνωστο στους υπόλοιπους φίλους και γνωστούς μου. Τον BBC-B.  Θυμάμαι ότι πήγαμε Σάββατο πρωί να τον αγοράσουμε μαζί στην Κάνιγγος όπου βρισκόταν η αντιπροσωπεία της Acorn. Τον συνδέσαμε το απόγευμα αλλα είχαμε να πάμε κάπου μετά και δεν ασχοληθήκαμε. Η επόμενη μέρα ήταν για καλή μου τύχη η Κυριακή των εκλογών του 1985 και για ακόμα καλύτερη μου τύχη ο πατέρας μου είχε οριστεί εκλογικός αντιπρόσωπος άρα θα έλλειπε όλη μέρα. Δεν πρόκειται να ξεχάσω τη στιγμή που άνοιξα τον υπολογιστή, άκουσα το beep και έβλεπα την πράσινη οθόνη και έβλεπα στην οθόνη αυτά που πληκτρολογούσα. Επίσης μου απαντούσε συνέχεια, «syntax error» φυσικά.. Ηταν από τις πιο μαγικές στιγμές της ζωής μου.

Τον πρώτο καιρό είχε πέσει με τα μούτρα ο πατέρας μου και είχε καταπιαστεί με τη BBC-BASIC. Μετά από ένα μήνα είχε καταφέρει να φτιάξει ένα πρόγραμμα για τα κοινόχρηστα της πολυκατοικίας.  Το 2ο μήνα ήταν ακόμη πιο χαρούμενος γιατί μείωσε το μέγεθος του προγραμματος στο ένα εικοστό αφού ανακάλυψε ότι υπήρχαν τα arrays και τα loops… Εγώ αφού έπαιξα λίγο με τα δύο παιχνίδια που υπήρχαν μαζί με τον υπολογιστή σύν τα άλλα δύο που αγόρασα δεν πολυασχολήθηκα. Με είχε πάρει και λίγο από κάτω γιατί όλοι οι φίλοι και γνωστοί είχαν specrum, commodore κλπ αρα δεν έπαιζε η ανταλλαγή παιχνιδιών. Το Φθινόπωρο σε μια κρίση βαρεμάρας από το σχολείο αποφάσισα να διαβάσω το manual της BBC-BASIC.  Αρχισα να αντιγραφω κάποια παραδείγματα, μετά να τα «πειράζω» και αυτό ήταν. Είχα κολλήσει. Αρχισα να γράφω τα πρώτα προγράμματα, να τα σώζω τρεις φορές συνεχόμενα στην κασσέτα έτσι ώστε αν γινόταν corrupt το πρώτο αντίγραφο το φόρτωμα θα συνεχιζόταν από το δεύτερο κοκ, τότε άρχισα να παίρνω το τρόλλει μόνος μου για να πηγαίνω στον Παπασωτηρίου για να πάρω το Acorn User, να στέλνω συμμετοχές στο Acorn User για τα oneliners κλπ.

Αργότερα κατάλαβα ότι είχαμε αγοράσει το κορυφαίο 8μπιτο υπολογιστή. Αρκεί να αναφέρω ότι είχε και ειδική πόρτα (tube) για δεύτερο επεξεργαστή! Μπορούσες να βάλεις Z80 για να τρεξεις CP/M ή ακόμη και τον 32016, τον πρώτο 32μπιτο επεξεργαστή (ναι παιδιά αυτός ήταν ο πρώτος και όχι ο 80386…) για να τρέξεις το PANOS (unix port της Acorn). Επίσης είχε υποδοχή για δίκτυο (Econet), πλήρως δομημένη BASIC κ.α. Και όλα αυτά το 1985 επαναλαμβάνω…

Και έτσι έφτασα στο ευτυχές φθινόπωρο του 1987 όπου είχα την τύχη να αγοράσω τον τον διάδοχο. Το καλύτερο προσωπικό υπολογιστή που κατασκευάστηκε ποτέ. Τον Acorn Archimedes. Για να καταλάβετε τι εννοώ παραθέτω ορισμένα χαρακτηριστικά:

– CPU: ARM1, με αρχιτεκτονική RISC και ταχύτητα 4MIPS (τότε το state of the art στα PC ήταν ο 80386 στα 20MHz που έπιανε μετα βίας τα 0,8MIPS)
– 4096 χρώματα ταυτόχρονα στην οθόνη
– Σύνδεση με multi-scan monitor
– Outline font-manager με font antialising !!!! (Ναι, ο Adobe Type Manager δεν είχε βγει ακόμη. Τα mac είχαν fixed sized γραμματοσειρές… για τα PC δεν συζητάμε, MSDOS, EGA και αλλα τέτοια κακομοίρικα)

και όπως έγραψε και ο Dick Pountain στο review του στο Ευαγγέλιο (το οποίο είχα ξεκοκαλλίσει όλο τον Αυγουστο περιμένοντας το -τρίτο στην Ελλάδα- μηχάνημα που είχαμε παραγγείλει):

The A500 felt like the fastest computer I have ever used, by a considerable margin. Benchmarks are inadequate to convey the feeling of power that exudes in use; just about everything you do happens instantly, and it takes a hefty sized Mandelbrot computation before you believe that anything can tax it. Power is nothing if it cannot be harnessed, and the A series allow you to translate this power easily into results on the screen; they can be programmed immediately by anyone competent in Basic, without requiring a sixmonth course of study. 

Πως τα θυμήθηκα όλα αυτά; Επεσα πάνω στο παρακάτω video:

http://www.youtube.com/watch?v=tw94qXPfg6Y

Προκειται για το Zarch, το πρώτο παιχνίδι για τον Archimedes που είχε φτιαχτεί από τον μέγιστο David Braben co-author του Elite.  Πρόκειται για ένα 3d παιχνίδι όπου οι πυροβολισμοί, τα χτυπήματα στα νερά κλπ υπάκουαν πλήρως στους νόμους της βαρύτητας. Και αν με τα σημερινά δεδομένα αυτό σας φαίνεται απλό, πιστέψτε με ότι το 1987 δεν ήταν καθόλου έτσι. Οπως έγραψε και ο Pountain:

Nothing could better illustrate the way a quantitative jump in processing power can lead to a qualitative step in applications. You just can’t do this stuff on an 8088, and it’s doubtful on a 68000; the hefty calculations of landscape perspective and particle motion for each scene need to be performed in less than the screen refresh period or the illusion collapses. 

Τέλος, κάποιοι μπορεί να αναρωτηθούν: αφού ήταν τόσο γαμάτα μηχανήματα πως και οι περισσότεροι δεν έχουμε ακούσει γι αυτά; Η απάντηση είναι απλή. Η Acorn ήταν αγγλική εταιρεία. Τεχνολογικά αιώνες μπροστά, εμπορικά άστα να πάνε…