Archive for Φεβρουαρίου 2008|Monthly archive page

Σώσε κι εσύ το blogging. Μπορείς!

Το τελευταίο διήμερο η ελληνική μπλογκόσφαιρα γίνεται για άλλη μια φορά αντικείμενο σχολιασμού από τα mainstream media (TV, ραδιόφωνα, εφημερίδες) με αφορμή την υπόθεση του press-gr.

Η διαφορά σε σχέση με παλαιότερες περιπτώσεις (Αμαλία, πυρκαγιές κλπ) είναι ότι εδώ τα σχόλια είναι κυρίως αρνητικά. Αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στην άγνοια  που υπάρχει στην πλειοψηφία των δημοσιογράφων γύρω από το blogging αλλά και το Internet γενικότερα. Απόρροια αυτής της άγνοιας είναι η «πακετοποίηση» ολων των bloggers και ο χαρακτηρισμός τους ως εκβιαστών, συκοφαντών κλπ. Οχι πως δεν υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις βέβαια αλλά δεν είναι εκεί η ουσία.

Αυτό όμως που μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση είναι η αντίδραση αρκετών bloggers, τώρα αλλά και στο παρελθόν, όπου μέσω διακηρύξεων, κωδίκων δεοντολογίας και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο αποδέχονται την ομαδοποίηση και προσπαθούν να παρουσιάσουν τους bloggers ως ενιαίο κίνημα. Αν και αναγνωρίζω, στις περισσότερες περιπτώσεις, τις αγνές προθέσεις πιστεύω ότι όλα αυτά είναι άνευ ουσίας.

Το να προσπαθείς να πείσεις τον κόσμο που είναι εκτός των blogs  για τη χρησιμότητα τους ή για το πόσο ενδιαφέροντα είναι μέσω ευχολογίων και γενικοτήτων είναι κατά τη γνώμη μου αφελές.

Ο μόνος ασφαλής τρόπος για να προσελκύσεις τον κόσμο να ενδιαφερθεί για τα blogs έτσι ώστε ενδεχομένως αργότερα να κόπτεται π.χ. και για τους νόμους που τα διέπουν είναι ένας και είναι ο ίδιος που ισχύει και για όλα τα υπόλοιπα ΜΜΕ: Η ποιότητα. Αυτός είναι ο παράγοντας που ρυθμίζει τα πράγματα στα Mέσα και τίποτε άλλο. Και για να μην παρεξηγηθώ, όταν λέω ποιότητα δεν εννοώ καμμιά υψηλή κουλτούρα. Σε κάθε είδος έργου υπάρχει η ποιότητα και η «ξεπέτα». Υπάρχει ποιοτικό κουτσομπολίστικο υπάρχει και το προχειροφτιαγμένο κουτσομπολίστικο.

Οπότε, όσοι bloggers κόπτεστε για την τύχη του blog σας ή και του blogging γενικότερα, αφήστε τις διακηρύξεις και τους μεγάλους προβληματισμούς και αφοσιωθείτε στο blog σας. Στρώστε τον κ… σας και προσπαθήστε να το κάνετε όσο καλύτερο μπορείτε. Η ασπίδα σας έναντι του κράτους, των διαπλεκομένων συμφερόντων κλπ κλπ είναι οι αναγνώστες σας. Και μη ξεχνάτε ότι εσείς είστε το μέσο και όχι η είδηση. Και όπως συμβαίνει και στη δημοσιογραφία όταν συμβαίνει το αντίστροφο μάλλον υπάρχει πρόβλημα. Ξέρετε με ποιον…

Πόσο απαραίτητοι είναι τελικά οι σεισμολόγοι;

Αρχισαν πάλι τα όργανα μεταξύ των σεισμολόγων. Οπως κάθε φορά που έχουμε κάποιο σημαντικό σεισμό, βγαίνουν στα κανάλια και αλληλοσπαράζονται. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τα κίνητρα τους. Χωρίς να γνωρίζω λεπτομέρειες, υποθέτω ότι αυτά θα κινούνται γύρω από το ποιος θα πάρει τα περισσότερα ερευνητικά κονδύλια ή κάποιο προεδριλίκι σε κάποια ανευθυνοϋπεύθυνη κρατική επιτροπή.

Μπορώ όμως να παρακολουθήσω το αντικείμενο της διαφωνίας τους. Και αυτό δεν είναι άλλο από την περίφημη εκτίμηση/πρόβλεψη ενός σεισμού στο μέλλον. Η x ομάδα είχε προβλέψει κάτι κάποτε αλλά δεν επικοινωνησε με την ψ ομάδα επειδή είναι πλακωμένοι ενώ η z ομάδα δεν δέχεται καθόλου την έννοια της πρόβλεψης μέχρι να βγάλει κάποιο δικό της πιο εξελιγμένο μοντέλο.

Μύλος.

Ας υποθέσουμε όμως ότι ξαφνικά το κράτος έχει στη διάθεση του ένα  εργαλείο με τον οποίο μπορεί να προβλέψει ένα σεισμό με ποσοστό επιτυχίας άνω του 90% και ακρίβεια ημέρας στο χρόνο και χιλιομέτρου στο επίκεντρο. Δηλαδή το απόλυτο εργαλείο. Και αυτό το εργαλείο προβλέπει ότι την ερχόμενη Παρασκευή θα γίνει μεγάλος σεισμός κοντά σε κατοικημένη περιοχή.

Τι θα έκανε;

Θα έβγαζε δημόσια ανακοίνωση που θα ειδοποιούσε τον κόσμο; Δεν νομίζω. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε μεγάλο πανικό, παράλυση της ζωής για πολλές ημέρες πριν και μετά την ημέρα της πρόβλεψης, παράπλευρα ατυχήματα λόγω πανικού και γενικότερα η οικονομική -και όχι μόνο- ζημιά που θα προέκυπτε από τον πανικό θα ήταν μεγαλύτερη. Εάν μάλιστα δεν προέκυπτε σεισμός, τότε η παράλυση θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη γιατί ο κόσμος θα πίστευε ότι το μεγάλο γεγονός δεν μπορεί θα έρθει λίγο αργότερα, οπότε η παράλυση και ο πανικός θα τραβούσαν επ΄αόριστο.

Το μόνο που θα μπορούσε να γίνει θα ήταν μια καλύτερη προετοιμασία για το γεγονός. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι διάφορες υπηρεσίες θα ήταν σε κατάσταση επιφυλακής έτσι ώστε να επέμβουν έγκαιρα και αποτελεσματικά. Και εδώ τίθεται το ερώτημα. Αντί το κράτος να «καίει» εκατομμύρια ευρώ σε ερευνητικά προγράμματα αμφίβολης (να το θέσω ευγενικά…) ή ανύπαρκτης (να το θέσω ρεαλιστικά) αποτελεσματικότητας γύρω από το θέμα της πρόβλεψης ή σε ατελείωτα δίκτυα σεισμογράφων, μήπως θα ήταν πιο αποτελεσματικό για όλους εμάς αυτά τα χρήματα να πήγαιναν σε μηχανισμούς έγκαιρης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης των συνεπειών ενός σεισμού; Μήπως κάποια στιγμή πρέπει να τραβήξουμε μία γραμμή και να δούμε τι έχουμε ξοδέψει μέχρι τώρα, τι αποτέλεσμα είχαμε και μήπως πρέπει να δούμε το πρόβλημα «σεισμός» από διαφορετική οπτική γωνία και με μεγαλύτερη έμφαση στο πρακτικό αποτέλεσμα;