Anti-frame script

Εστω ότι έχεις στο site σου μια σελίδα με κάτι πολύ χρήσιμο και αυτή η σελίδα καλείται από άλλες σελίδες του site σου από ένα iframe, ένα popup window κλπ. Και έστω ότι δεν θες να σου παίρνει τη σελίδα ο κάθε πικραμένος και να τη βάζει μέσα σε ένα iframe στο δικό του site.

Τότε απλά θα προσθέσεις τον παρακάτω javascript κώδικα στη σελίδα σου:

<script>
 var refurl="";
 try
 {
  refurl=parent.window.location.href;
 }
 catch(err)
 {
   alert("Bad call!");
 }
</script>

H λειτουργία του script είναι απλούστατη. Στην 5η γραμμή γίνεται μία κλήση για να μάθουμε το url του parent window. Εάν το url είναι σε άλλο domain από το δικό μας τότε η javascript θα βγάλει μήνυμα λάθους «Access denied». Κανουμε catch αυτό το λάθος για να δείξουμε ένα μήνυμα. Εάν η σελίδα καλείται από το ίδιο domain τότε η εκτέλεση συνεχίζεται κανονικά.

Mecano

Χθες πήγα στο Gagarin να δω τους Mecano, που αποτέλεσαν για μένα μεγάλο εφηβικό κόλλημα. Για όσους δεν γνωρίζουν οι Mecano ήταν ένα από τα κορυφαία group της post punk περιόδου. Η τωρινή σύνθεση του group περιλαμβάνει μόνο δύο από τα ιδρυτικά μέλη.

Το live ήταν πολύ καλό τηρουμένων των αναλογιών. Δηλαδή ότι βλέπεις ενα group 25 χρόνια μετά από την περίοδο ακμής του με τη μισή σύνθεση και αρκετά επιπλέον χρόνια στην πλάτη.

 Στην αρχή έπαιξαν αρκετά κομμάτια από το καινούργιο τους album «These revolutionary days» τα οποία ήταν αρκετά ενδιαφέροντα. Σε μερικά μάλιστα ο τραγουδιστής Dirk Polak ουσιαστικά απήγγειλε με τη συνοδεία μίας υψίφωνου, η οποία από όσο μπόρεσα να καταλάβω ήταν ελληνίδα. Μάλιστα τα τελευταία δύο χρόνια ο Polak μένει σχεδόν μόνιμα στα Εξάρχεια.

Το πάρτι όμως άρχισε στο δεύτερο μισό της συναυλίας όταν άρχισε να «βρεχει» κομματάρες τη μία μετά την άλλη: Meccano, Permanent Revolt, Untitled, Links κλπ. Δυστυχώς δεν έπαιξε το Εscape the human myth…

Συνοψίζοντας βγήκα από το Gagarin με ένα γλυκό αίσθημα ικανοποίησης  (και ένα μικρό βράχνιασμα) έχοντας προλάβει να δω, έστω και με καθυστέρηση, ένα από τα αγαπημένα μου group. Οσοι ενδιαφέρεστε να γνωρίσετε το group μπορείτε να αγοράσετε τη συλλογή «The half inch universe«. Οσοι δε έχετε σε βινύλιο το Untitled και το Retitled …απλά σας ζηλεύω.

ΥΓ. Οι mecano συμμετείχαν παράλληλα και σε ενα side project, τους Flue. Είχα παλια μια κασσέτα αλλά την έχω χάσει. Εχω φάει όλο το internet αλλά δεν έχω βρει τίποτα. Αν ακούει κάποιος που μπορεί να βοηθήσει…

Εκλογές στο ΠΑΣΟΚ και δημοσκοπήσεις ή όπου ακούς πολλά κεράσια κλπ κλπ

Τις τελευταίες μέρες έχουν δημοσιευθεί πολλές δημοσκοπήσεις σχετικά με τις εκλογές στο ΠΑΣΟΚ. Σε αντίθεση με τις δημοσκοπήσεις που γίνονται πριν από τις βουλευτικές εκλογές όπου σχεδόν πάντα υπάρχει μια ομοιομορφία στις εκτιμήσεις των δημοσκόπων, εδώ τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Τα αποτελέσματα τις περισσότερες φορές είναι αντικρουόμενα μεταξύ τους.

Η εξήγηση είναι -κατά τη γνώμη μου- πολύ απλή. Στις βουλευτικές ή τις δημοτικές εκλογές είναι από πριν γνωστό το εκλογικό σώμα. Γνωρίζουμε δηλαδή ότι η Α’ Αθηνών έχει Χ ψηφοφόρους, ο δήμος Περιστερίου Υ κοκ. Νομίζω μάλιστα ότι υπάρχουν και κάποια  δημογραφικά στοιχεία όπως π.χ το ποσοστό ανδρών/γυναικών κλπ. Το πρώτο μέλημα λοιπόν μίας εταιρείας δημοσκοπήσεων είναι να δημιουργήσει ένα σταθμισμένο δείγμα ερωτώμενων. Το δείγμα της δηλαδή αποτελείται ισομερώς από όλες τις εκλογικές περιφέρειες με ποσόστωση ανάλογη με αυτη του εκλογικού σώματος. Το επόμενο πράγμα που θα πρέπει να εξασφαλίσει είναι ότι το δείγμα της έχει δυνατότητα συμμετοχής στις εκλογές. Κι εδώ είναι απλά τα πράγματα αφού η μόνη παράμετρος είναι η ηλικία. Αντε να περιοριστεί και στα ελληνικά επώνυμα έτσι ώστε να αποφύγει τις περιπτώσεις μεταναστών που μενουν μόνιμα κάπου, είναι πάνω από 18 αλλά δεν ψηφίζουν. Το σταθμισμένο δείγμα είναι δηλαδή ο κύριος λόγος που οι εταιρείες πέφτουν σχεδόν πάντα μέσα με σχετικά μεγαλη ακριβεια.

Το πρόβλημα με τις δημοσκοπήσεις γύρω από την εκλογή του ΠΑΣΟΚ είναι ότι δεν υπάρχει προκαθορισμένο εκλογικό σώμα. Θα ψηφίζει όποιος θέλει αρκεί να είναι φίλος ή μέλος χωρίς κανένα άλλο περιορισμό. Αυτό με τη σειρά του καθιστά αδύνατη τη δημιουργία σταθμισμένου δείγματος. Φαντάζομαι ότι οι εταιρείες θα χρησιμοποιούν τα δείγματα των βουλευτικών ή των δημοτικών. Αυτα μπορεί να μοιάζουν με το εκλογικό σώμα που ΘΑ ψηφίσει, μπορεί και όχι. Κανείς δεν ξέρει. Αν μάλιστα λάβει κανείς υπόψη ότι ακόμη και αν η ποσόστωση του δείγματος είναι γεωγραφικά σωστή δεν μπορούμε να ξέρουμε τα χαρακτηριστικά αυτών που θα ψηφισουν στις εκλογές του ΠΑΣΟΚ, τότε οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι όλες οι δημοσκοπήσεις που κανουν το ερώτημα «Ποιον θα προτιμούσατε για αρχηγό στο ΠΑΣΟΚ»  έχουν την ίδια αξία με τις ψηφοφορίες που γίνονται στο Internet ένα μήνα πριν από τη Eurovision σύμφωνα με τις οποίες είμαστε σίγουρα στη πρώτη πεντάδα….

«Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση»

Μόλις είδα ένα από τα πρώτα τηλεοπτικά σποτ του ΠΑΣΟΚ. Ολόκληρο το σποτ βασίζεται στο θέμα των πρόσφατων πυρκαγιών και προβάλλει μια σειρά φωτογραφιών και γραπτών μηνυμάτων. Ουσιαστικά χωρίζεται σε δύο τμήματα: Το πρώτο που δειχνει φωτογραφίες από την καταστροφή και λέξεις όπως (αν θυμάμαι καλά) «πόνος», «ντροπή» κλπ και το δεύτερο που δείχνει μια σειρά από φωτογραφίες πολιτών διαφόρων κατηγοριών π.χ. νεαρή γυναίκα, μεσήλικας άνδρας κ.α. μαζί με θετικά μηνύματα για το μέλλον.

Η απορία μου έγκειται στο εξής: Ενώ στο δεύτερο κομμάτι τα πρόσωπα φαίνεται ότι ποζάρουν, στο πρώτο κομμάτι οι φωτογραφίες μοιάζουν να είναι πραγματικές, π.χ. Φαίνεται μια γριούλα ανάμεσα στα καμμένα, ένας άνδρας με την απόγνωση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του, μια γυναίκα και ένα κορίτσι που αγκαλιάζονται κλπ. Eάν όντως πρόκειται για πραγματικές φωτογραφίες που έχουν παρθεί από κάποιο ειδησεογραφικό πρακτορείο, τα άτομα που απεικονίζονται (τα περισσότερα πλάνα είναι πολύ κοντινά) ρωτήθηκαν για το εάν επιθυμούν να παρουσιάζονται στην προεκλογική καμπάνια ενός κόμματος;

Eάν πάλι οι φωτογραφίες δεν είναι ρεπορταζιακές, δηλαδή πόζαραν κάποια μοντέλα στις καμμένες περιοχές, τότε πραγματικά αξίζουν συγχαρητήρια στο φωτογράφο που κατάφερε να αποτυπώσει τόσο δυνατά συναισθήματα σε ελεγχόμενες συνθήκες φωτογράφισης.

24 Season 6

Καταρχήν να ξεκαθαρίσω ότι είμαι άρρωστος με το 24. Εδώ δεν πρόκειται να διαβάσετε κάποια κουλτουριάρικη κριτική για την αντιτρομοκρατική υστερία που καλλιεργεί  το διαβολικό κανάλι του Μερντοχ. Οχι απαραίτητα γιατί αυτό δεν συμβαίνει αλλά γιατί μου τη δίνουν όσοι με αντιμετωπίζουν by default ως πρόβατο και σπεύδουν να με σώσουν από κακές επιρροές. Τέλος προλόγου, πάμε στο θέμα μας.

Μόλις τελείωσα τον έκτο κύκλο ο οποίος προβλήθηκε φέτος στην Αμερική στο διάστημα Ιανουάριος – Μάιος. Το DVD στην Ελλάδα όπως κάθε χρόνο αναμένεται τα Χριστούγεννα οπότε όπως καταλαβαίνετε έπρεπε να αναζητήσω κάποια πιο γρήγορη λύση προκειμένου να πάρω τη «δόση» μου.

Η γενική υπόθεση είναι ότι υπάρχει ένα μεγάλο κύμα τρομακρατικών ενεργειών στην Αμερική το οποίο κορυφώνεται με την απειλή πυρηνικών εκρήξεων. Και σε αυτο τον κύκλο η υπόθεση εκτυλίσσεται παράλληλα σε δύο ταμπλό: στο πεδίο της δράσης και στο Λευκό Οίκο, ενώ υπάρχουν όλα τα γνωστά στοιχεία που αγαπήσαμε στη σειρά: καταιγιστική δράση, όταν όλα πηγαίνουν στραβά και πιστεύεις ότι τα πράγματα δεν μπορεί να γίνουν χειρότερα, να γίνονται (Damn it!), τα παιχνίδια εξουσίας στον Λευκό Οίκο, το κενό βλέμμα του Jack όταν πρόκειται να κάνει κάτι που δεν θέλει αλλα πρέπει, οι ανακρίσεις από τον ίδιο το Jack (αγαπημένο σημείο!) κ.α.

Ενα σημείο διαφοροποίησης αυτού του κύκλου σε σχέση με τους προηγούμενους είναι ότι η πρώτη κορύφωση της υπόθεσης δεν γίνεται στη μέση της σειράς αλλά προς το τέλος, στο 18ο επεισόδιο.

Στα αρνητικά, ένα-δυο σημεία του σεναρίου μου φάνηκαν λίγο αφελή ενώ σε ένα άλλο η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Τελειώνω με μερικά bullets:

  • Πρόεδρος είναι ο μικρός αδελφός του Palmer
  • Εμφανίζεται σε πρωταγωνιστικό ρόλο ο μπαμπάς του Jack !
  • Εχει αλλάξει ο ανακριτής της CTU που χειρίζεται το «pharmaceutical package»
  • Κάνει ένα πέρασμα ο ex-president Logan
  • Ο Jack στα πρώτα επεισόδια είναι λίγο ντεφορμέ (14 μήνες αιχμαλωσία στην Κίνα είναι αυτοί) αλλά μετά συνέρχεται…
  • H Chloe έχει σταθερό γκόμενο
  • Παίζει σε πρωταγνωστικό guest ρόλο ο Powers Boothe (οι παλαιότεροι θα τον θυμούνται από την 80s σειρά Philip Marlowe, Private Eye που είχε προβληθεί και στην ΕΡΤ)
  •  Δεν ξέρω αν φταίει η ποιότητα των avi αλλά έχω την εντύπωση ότι ο Buchanan το βάφει το μαλλί… 🙂

Update: Βonus video με τις κλασσικές ατάκες του 24

Τέχηδες*

Από την ηλικία των 12 ετών που αγόρασα τον πρώτο μου υπολογιστή έχω εμπλακεί σε χιλιάδες μαχητικές συζητήσεις γύρω από τους υπολογιστές και την τεχνολογία γενικότερα:

  • BBC vs όλα τα 8μπιτα
  • Γιατί όλοι οι Amstrad είναι μάπα
  • Ποιo είναι το καλύτερο port του Elite;
  • BBC BASIC vs Sinclair QL BASIC
  • Archimedes vs Amiga (και οι δύο μαζί να δουλεύουμε ψιλό γαζί τους PCάδες)
  • Aξίζει να αγοράσει κανείς PC λόγω Windows 3.0;
  • MS-DOS vs DR-DOS
  • Clipper vs Foxpro
  • Windows NT vs OS2
  • Internet Explorer vs Netscape
  • Συμφωνείς ή διαφωνείς με τον Jacob Nielsen;
  • Windows vs Linux
  • ASP vs PHP

και πάει λέγοντας. Οι συζητήσεις ήταν κατά κανόνα παθιασμένες με δεκάδες επιχειρήματα, κόντρα επιχειρήματα, αντιπερισπασμούς, εκρήξεις κλπ και πολλές φορές διαρκούσαν αρκετές ώρες! Επίσης οι ίδιες συζητήσεις επαναλαμβάνονταν με πολύ μικρές παραλλαγές, από τα ίδια πρόσωπα, ξανά και ξανά. Στο 99% των περιπτώσεων κανένας από τους συμμετέχοντες δεν άλλαζε γνώμη, τουλάχιστον όχι μπροστά στους άλλους. Ολοι όμως νοιώθαμε μέσα μας ότι μας ένωνε το πάθος και η αγάπη για το αντικείμενο, γι αυτό κατά βάθος το καταευχαριστιόμασταν.

Οπως γράφω και στo about, η δουλειά μου σχετίζεται με το Internet. Τα πρώτα χρόνια στο τεχνικό κομμάτι. Τώρα κυρίως στο επιχειρηματικό αν και προσπαθώ όσο μπορώ να κρατάω μια επαφή και με τα τεχνικά.  Κι εδώ έχω συμμετάσχει σε πολλές συζητήσεις:

  • πότε θα γινει το μπαμ του internet στην Ελλάδα;
  • τι θα γίνει με τις μετρήσεις;
  • impressions vs χρονοχρέωσης
  • online μέσα vs παραδοσιακών

κλπ κλπ. Και εδώ υπάρχουν τα επιχειρήματα, το πάθος, οι εκρήξεις. Με τον καιρό όμως  βλέπω να λιγοστεύει αυτή η έντονη αίσθηση της αλληλεγγύης που σας περιέγραψα πιο πάνω, ότι δηλαδή πέρα από την προσωπική πορεία του καθενός, όλοι δουλεύουμε σε ένα αντικείμενο που γουστάρουμε. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, αφενός οι συζητήσεις να μην έχουν την ίδια πλάκα και αφετέρου να λείπει αυτή η γλύκα τις ικανοποίησης που είχες παλιά γιατί ήξερες ότι μπορεί να μην έπεισες το συνομιλητή σου αλλά σίγουρα έστω και απειροελάχιστα τον προβλημάτισες.

Δεν ξέρω αν φταίει το αντικείμενο, η εποχή ή το ότι απλώς μεγαλώνω και βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. Τις σπάνιες φορές όμως που συμμετέχω σε μία τεχνική συζήτηση το ευχαριστιέμαι καλύτερα.

Λες;

* O τίτλος του post είναι «κλεμμένος» από ένα φίλο που εδώ και λίγα χρόνια έχει αποσυρθεί από το προσκήνιο και μου λείπει πολύ.

DOM manipulation tip

Εστω ότι έχουμε ένα μεγάλο html πίνακα, ας πούμε 500 γραμμές x 3 στήλες = 1500 κελιά και θέλουμε να αλλάξουμε δυναμικά με javascript τα περιεχόμενα όλων των κελιών.

Υπάρχουν δύο τρόποι:

Ο προφανής: Δίνουμε ένα μοναδικό id σε κάθε <td>και αλλάζουμε την τιμή του κάθε κελιού απευθείας με κάτι τέτοιο:

document.getElementById("cellId").innerHTML="something";

Και ο «κουλός«:  Δινουμε ένα μοναδικό id σε κάθε <tr> και αλλάζουμε την τιμή του κάθε κελιού κάνοντας reference στο <tr>, δηλαδή:

document.getElementById("rowId").cells[n].innerHTML="something";

Ο «κουλός» τρόπος εκτελείται στο μισό χρόνο και στον ΙΕ και στον Mozilla. Λεπτομέρεια που ορισμένες φόρες κυριολεκτικά κάνει τη διαφορά! 

Διαφήμιση, blogs και «Κάνε χρήμα στο διαδίκτυο»

Update 1 : Σχετικές συζητησεις γίνονται στο metablogging και στο Nylon.
Update 2: Ο fotis σε σημερινό post κυριολεκτικά τα λέει όλα. Οταν μία εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις…

Τον τελευταίο καιρό έχει ξεκινήσει στην ελληνική μπλογκόσφαιρα μία συζήτηση σχετικά με τη διαφήμιση στα blogs, την επίδραση που μπορεί να έχει στο περιεχόμενο τους κλπ. Το θέμα έχει θιχτεί σε διάφορες συζητήσεις από πολλές πλευρές και κατά τη γνώμη μου έχει πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις από όσο θα έπρεπε για τον απλούστατο λόγο του ότι το θέμα δεν αφορά περισσότερα από πέντε άντε δέκα blogs. Ολα τα υπόλοιπα έχουν πολύ μικρή επισκεψιμότητα για να ασχοληθεί κανείς εμπορικά.

Ας δούμε καταρχήν τους τύπους διαφήμισης που μπορεί να βάλει κάποιος στο blog του:
 
Τύποι διαφημισης:
1. Google ads
2. Κλασσική διαφήμιση με banner προερχόμενη από διαφημιστική ή απευθείας πελάτη.
3. Advertorial, διαφημιστικό κείμενο πλασαρισμένο σαν κανονικό post

Google ads μπορεί να βάλει ο οποιοσδήποτε ανεξάρτητα από την επισκεψιμότητα που έχει. Μοναδικός όρος να μην έχει τσόντες. Σε αυτή την περίπτωση βάζεις google ads και εισπραττεις 20-30 ευρώ το μήνα. Θέμα επιρροής της διαφήμισης στην αξιοπιστία του περιεχομένου δεν υπάρχει διότι ο ιδιοκτήτης του blog δεν επιλέγει και δεν έχει απολύτως καμμία επαφή τον διαφημιζόμενο. Και η συζήτηση σε πρακτικό επίπεδο (γιατί σε φιλοσοφικό μπορούμε να συζητάμε επί ώρες) για το 99,99% των ελληνικών blogs σταματά εδώ.

Πάμε τώρα στα 5-10 ελληνικά blogs που έχουν μία σοβαρή –σε σχέση με τα υπόλοιπα blogs- επισκεψιμότητα. Καταρχήν κι εδώ η σύγκριση επισκεψιμότητας σε σχέση με τα παραδοσιακά online μέσα είναι αστεία. Αρα δε νομίζω ότι έχουν να προσφέρουν πολλά από άποψη κάλυψης γιατί σίγουρα οι αναγνώστες τους επισκέπτονται τουλάχιστον ένα από τα 10-20 μεγαλύτερα παραδοσιακά online μέσα. Στην αρχή θα δούμε κάποια banners σε αυτά που θα προέρχονται από κάποιους διαφημιζόμενους που θα θέλουν να παρουσιάσουν ένα “cool” προφίλ στους καταναλωτές αλλά όταν το φαινόμενο του bloggin γίνει mainstream ή απλά χαθεί ο αρχικός θόρυβος γύρω από αυτό (δεν νομίζω ότι έχει γίνει ακόμη) το πράγμα θα καταλαγιάσει.

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον πιστεύω ότι θα υπάρξει από τις διαφημιστικές στα advertorials και εκεί πιστεύω ότι θα ρίξουν περισσότερο  το βάρος τους. Και ο λόγος είναι απλός. Ενα banner σαν αυτά που βλέπει συνέχεια ο αναγνώστης στα υπόλοιπα sites δεν θα έχει κάποιο φοβερό αποτέλεσμα αν το δει και στο αγαπημένο του blog. Αν όμως διαβάσει –μεταξύ άλλων- σε ένα post του αγαπημένου του blogger κάτι σαν κι αυτό «… Χθες πήρα το καινούργιο κινητό Mokiorola Χ1200 και απλά γαμάει…» σίγουρα το αποτέλεσμα για το διαφημιζόμενο θα είναι καλύτερο.

Κι εσείς με τη σειρά σας θα αναρωτηθείτε αν αυτό πλήττει την αξιοπιστία των blogs. Η γνώμη μου είναι ότι εξαρτάται. Οποιοι από τους bloggers πέσουν με τα μούτρα στο μέλι θα «καούν» γρήγορα. Οποιοι το κάνουν με μέτρο και εξακολουθήσουν να κρατήσουν την ύλη τους σε κάποιο επίπεδο θα κερδίσουν μακροπρόθεσμα. Ακόμα όμως και σε αυτή την περίπτωση δεν βλέπω κάποιο κίνδυνο για το bloggin ως μέσο γενικά. Γιατί πάντοτε θα υπάρχουν κάποιοι καινούργιοι που θα καλύψουν το κενό που θα αφήσουν οι προηγούμενοι και νυν αναξιόπιστοι. Οπως δηλαδή συμβαίνει με όλα –σχεδόν- τα πράγματα σε αυτή τη ζωή…

Επίσης μία άλλη παράμετρος που θα πρέπει να έχουν υπόψη τους όσοι bloggers φιλοδοξούν να βγάλουν χρήματα από τη διαφήμιση είναι ότι σε μεγάλο βαθμό οι διαφημιστικές απλά δεν τους χρειάζονται για να απευθυνθούν στους αναγνώστες τους! Οι περισσότεροι θα έχετε προσέξει τον τελευταίο καιρό της viral διαφημίσεις. Κάποιος ανεβάζει ένα post  ή γραφει σε ένα comment ενα link χιουμοριστικού/συνομωτικού χαρακτήρα, κάποιος άλλος το βλέπει, μπαίνει σε κάποιο site, βλέπει κάποιο video/κείμενο που του κινεί το ενδιαφέρον με οποιονδήποτε τρόπο, το στέλνει με mail σε δέκα φιλους του προκειμένου να γελάσουν/να την πατήσουν και αυτοί, κάποιοι θα ανεβάσουν και κανένα post και θα αναρωτιούνται τι συμβαίνει, κάποιοι θα κράξουν την ενεργεια κ.ο.κ. Με αυτό τον τρόπο οι διαφημιστικές εταιρείες πέτυχαν το ιδανικό σενάριο: Απευθύνονται απευθείας στους καταναλωτές χωρίς τη μεσολάβηση κάποιου τρίτου και οι ίδιοι οι καταναλωτές διαδίδουν από μόνοι τους, χωρίς κανένα κόστος για τη διαφημιστική, το μήνυμα! Βέβαια κάτι τέτοιο για να γίνει δεν είναι απλό. Χρειάζεται μια εξυπνη ιδέα, καλή εκτέλεση κλπ Το νόημα σε αυτή την περίπτωση είναι ότι δεν βλέπεις μία διαφήμιση αλλά λαμβάνεις το μήνυμα συμμετέχοντας με κάποιο τρόπο και εσύ.
Βέβαια  όταν και αυτός ο τρόπος γίνει mainstream και έχουμε 10 viral διαφημίσεις την ημέρα θα χάσει μεγάλο μέρος την αποτελεσματικότητας του αλλά σίγουρα σαν τωρινή τάση παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον.

Συνοψίζοντας αγαπητοί bloggers συνιστώ ψυχραιμία ! Το θέμα διαφήμιση σε πρακτικό επίπεδο δεν σας αφορά ούτε πρόκειται να δείτε τίποτα τρομακτικές αλλαγές στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, εκτός ίσως από το ότι θα βαρεθείτε να  βλέπετε συνέχεια διαφημίσεις από το Google του τύπου «Κάνε (sic) χρήμα στο διαδίκτυο» 🙂

It’s the end of (online advertising) world as we know it?

Χθες είχαμε μία πολύ σημαντική είδηση που κατά τη γνώμη μου θα επιφέρει δομικές αλλαγές στο χώρο της online διαφήμισης. Μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες μέτρησης επισκεψιμότητας, η Nielsen Netratings, ανακοίνωσε ότι από τώρα και στο εξής ο συνολικός χρόνος παραμονής στο site θα αντικαταστήσει τα pageviews ως μονάδα μέτρησης της δημοφιλίας ενός site.

Το πρώτο πράγμα στο οποίο αξίζει να σταθούμε είναι ότι μιλάμε για μια αλλαγή που έγινε από μια εταιρεία της οποίας οι μετρήσεις χρησιμοποιούνται για το μοίρασμα εκατομμυρίων δολαρίων. Δεν μιλάμε δηλαδή για κάποια αερολογία (πχ. Cost Per Influence) κάποιου αλλοδαπού blogger-«γκουρού» της πλάκας.

Και τι νοιάζει εμάς τους τελικούς χρήστες ρε Μπούλη αυτή η εξέλιξη; Δεν σας αφορά καθόλου. Αφορά όμως ολόκληρο το κύκλωμα της αγοράς διαφήμισης (sites και διαφημιστικές) διότι η νέα μονάδα μέτρησης δημοφιλίας θα πρέπει να μεταφραστεί μοιραία και σε μονάδα μέτρησης διαφημιστικού χώρου.

Η είδηση δεν αποτελεί κατά τη γνώμη μου μεγάλη έκπληξη. Το pageview ήταν και εξακολουθεί να είναι επαρκής μονάδα μέτρησης στα κλασσικά web sites όπου το κάθε κλικ του χρήστη έχει σαν αποτέλεσμα το φόρτωμα μιας ολόκληρης σελίδας, άρα και των banners που αυτή πιθανώς έχει. Οταν όμως ένα site είναι στημένο με τεχνικές AJAX, δηλαδή το κάθε κλικ του χρήστη δεν αλλάζει ολόκληρη τη σελίδα αλλά μόνο μέρος αυτής, τότε το pageview είναι ανεπαρκές γιατί δεν υπάρχει μία κοινά αποδεκτή μέθοδος με την οποία θα αλλαζουν και τα δημιουργικά στη σελίδα.

Οι πιο βιαστικοί σε αυτό το σημείο θα πουν «κανένα πρόβλημα, θα παίξουμε με χρονοχρέωση και θα δίνουμε στον πελάτη unique visitors». Δεν αντιλέγω ότι είναι και αυτό μία λύση. Μοιραία όμως θα έρθει και η ανάγκη να προβληθούν παραπάνω από ένας διαφημιζόμενοι σε ένα AJAX site την ίδια μέρα και ώρα. Και θα είναι καλό να βρεθεί μία μέθοδος σχετικά γρήγορα ώστε να αποφύγουμε το φαινόμενο των sites τσίρκων τα οποία προκειμένου να χωρέσουν πολλούς πελάτες με χρονοχρέωση, αυξάνουν τους διαφημιστικούς χώρους.

Μία λύση, αρκετά καλή κατά τη γνώμη μου, έχει ήδη δοθεί από το MSN στο καινούργιο hotmail που είναι φτιαγμένο με τεχνικές AJAX. Εκεί το κάθε user interaction κάνει refresh στους διαφημιστικούς χώρους. Ετσι ενώνει με κομψό τρόπο τους δύο κόσμους. Χρησιμοποιεί το AJAX για καλύτερη εμπειρία του χρήστη και ταυτόχρονα διατηρεί και το ad impression που ούτως ή άλλως θα γινόταν αν ολόκληρη η σελίδα φορτώνοταν από την αρχή.

Με την υιοθέτηση όμως του χρόνου παραμονης ως μονάδα μέτρησης δημοφιλίας από τη Nielsen (και λογικά θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιπο) πιστεύω ότι μεσοπρόθεσμα η διαφημιστική αγορά θα ζητήσει και κάποιο αντίστοιχο «νόμισμα» για την αγορά διαφημιστικού χώρου, που μοιραία θα βασίζεται στο χρόνο. Αφ’ ενός γιατι θα πρέπει να υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ δημοφιλίας και αξίας διαφημιστικού χώρου και αφετέρου -και αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το πιο σημαντικό- θα μπορέσει να συγκρίνει πιο αξιόπιστα το κόστος διαφήμισης στο Internet με το αντίστοιχο κόστος στα άλλα δύο ηλεκτρονικά μέσα, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Εάν γίνει αυτό καταλαβαίνετε ότι οι εξελίξεις και οι πιθανές ανατροπές στην κατανομή της διαφημιστικής δαπάνης θα είναι δραματικές.

Προφανώς όλα τα παραπάνω δεν θα ξεκινήσουν από αύριο. Οι λόγοι είναι εμπορικοί αλλά και τεχνικοί αφού μία τέτοια αλλαγή δεν μπορεί να υποστηριχθεί από τα τωρινά εργαλεία adserving. Σίγουρα όμως οι εξελίξεις δείχνουν ότι ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην online διαφήμιση που αν μη τι άλλο θα παρουσιάσει μεγάλο ενδιαφέρον.

Panic Room & 12 Angry Men

Το είδα χθες σε DVD. Καλοφτιαγμένο θρίλερ με πρωταγωνιστές τους Τζόντι Φόστερ και Φόρεστ Γουάιτακερ. Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους τους επιδοτούμενους κουλτουριάρηδες που ισχυρίζονται ότι Χολυγουντ=σαχλαμαρες, μόνο ειδικά εφέ κλπ.  Πέντε ηθοποιοί επί 110 λεπτά σε ένα σπίτι και δεν σηκώνεσαι ούτε για τουαλέτα από την αγωνία. Μαγική ατμόσφαιρα και φωτογραφία, χρώματα, μουσική τύπου Seven.

Μου θύμισε το 12 Angry Men που είχα δει τυχαία στην τηλεόραση όταν πηγαινα στο γυμνάσιο. Εδώ δεν έχουμε θρίλερ αλλά δικαστική υπόθεση. Το είχα δει με κομμένη την ανάσα και αφού τελείωσε συνειδητοποίησα ότι ολόκληρο το έργο είχε εκτυλίχθεί μέσα σε ένα δωμάτιο. Δώδεκα ανθρωποι γύρω από ένα τραπέζι μιλούσαν μεταξύ τους. Τίποτε περισσότερο. Εξίσου αξιόλογο και το τηλεοπτικό remake με τον αγαπημένο μου Τζακ Λέμον που μπορείτε να το βρείτε εύκολα σε κάποιο video club. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 12 Angry Men προβάλλεται εξ’ολοκλήρου και χρησιμοποιείται σαν υλικό διδασκαλίας σε advanced σεμινάρια διαπραγματεύσεων.