Σκέψεις για responsive web design

Τον τελευταίο χρόνο μία από τις πιο hot τεχνολογίες στο web είναι το responsive design.

Εν ολίγοις, χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες που προσφέρει η HTML5 μπορεί κανείς να προσαρμόζει αυτόματα το layout της σελίδας αναλογα με τις διαστάσεις τις συσκευής (οθονη Η/Υ, tablet, smartphone κλπ). Η τεχνική είναι 100% client -side και δεν χρειάζεται να γίνει τίποτα από την μεριά του server. Ολα ξεκίνησαν από αυτο το αρθρο ενώ το θέμα πήρε μεγαλύτερη έκταση με αφορμή το redesign της Boston Globe.

Το βασικό πλεονέκτημα είναι ότι δίνει μια κομψή λύση σε ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί τους πάντες εδώ και χρόνια, στο mobile και όχι μόνο. 100% html/css, (σχεδόν) χωρίς scripting, χωρίς έξτρα server-side πολυπλοκότητα, χωρίς ατελείωτα detections στον server, στo cdn κλπ. Write once, play everywhere.

Υπάρχει όμως -κατά τη γνώμη μου- ένα βασικό πρόβλημα:

Για το responsive, όλα είναι θέμα επανατοποθέτησης του περιεχομένου. Δηλαδή δεν λαμβάνονται καθόλου υπόψη οι διαφορές στις συνθήκες χρήσης της κάθε συσκευής. Στο pc κάθεσαι σε μία καρέκλα και έχεις ποντίκι. Στο tablet η χρήση είναι υπό πιο χαλαρές συνθηκες και υπάρχει μόνο touch. Αντίθετα στο mobile βιάζεσαι και θέλεις με λίγες κινήσεις να δεις κάτι πολύ συγκεκριμένο. Για να ικανοποιήσεις όλες τις παραπάνω συνθηκες πρέπει ουσιαστικά να ξεκινήσεις με λευκή κόλλα για κάθε τύπο συσκευής. Πρέπει να επιλέξεις ποιο περιεχόμενο ή service έχει νόημα να βάλεις, πως θα φτάσει σε αυτό ο χρήστης (δομή/navigation) καθώς και το πως αυτό θα εμφανιστεί στην οθόνη. Δεν μεταφέρονται τα πάντα από το web στο tablet ή στο smartphone. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό και με τη διαφορά μεταξύ ποντικιού και touch, επιβάλλουν εντελώς διαφορετικό front-end για κάθε περίπτωση και όχι απλά επανατοποθετηση περιεχομένου. Νομίζω ότι αν επιχειρήσει κανείς κατι τέτοιο μόνο με responsive, θα καταλήξει με κάτι που θα είναι υπερβολικά πολύπλοκο και fat.

Πιστεύω ότι είναι πολύ πιο αποτελεσματικό και τελικά λιγότερο χρονοβόρο οι τρεις διαφορετικές υλοποιήσεις (pc, tablet, mobile) να γίνονται server side πατώντας σε ένα κοινό back-end που θα περιέχει το business logic του site. To responsive είναι μια καλή λύση για sites που έχουν απλή δομή και σχετικά ομοιογενές περιεχομενο. Στις πιο σύνθετες περιπτώσεις οι «παραδοσιακές» μέθοδοι εξακολουθούν κατά τη γνώμη μου να είναι πιο αποτελεσματικές.

Κωδικοποιώντας το βουλευτικό πόθεν έσχες

Πριν από περίπου δύο εβδομάδες δόθηκαν για πρώτη φορά ανοικτά για όλους στο net  τα βουλευτικά ποθεν εσχες. Πολύ κουβέντα έγινε στα blogs και το twitter -και δικαίως- για το format. Οτι είναι σε flash, δεν είναι σε επεξεργάσιμη μορφή κλπ. Οπως γίνεται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, για ακόμη μία φορά ακούσαμε πολλή γκρίνια, πολλές αποψεις (αποψάρες κυρίως…) αλλά καμμία συγκεκριμένη πρόταση για βελτίωση.

Εάν δηλαδή μας ρωτούσανε πως τα θέλουμε, τι θα απαντούσαμε;

Κοιτώντας τα pdf βλέπουμε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η πληροφόρηση είναι υπερβολική αλλά χωρίς μεγάλη ουσία. Είναι σημαντικό να κωδικoποιηθούν μόνο οι ουσιαστικές και συγκρίσιμες πληροφορίες και όχι ο extra πληροφοριακός «θόρυβος»

Από την κάθε κατηγορία της δήλωσης χρειαζόμαστε μόνο τις παρακάτω πληροφορίες:

1. Συνολικά εισοδήματα έτους
Μόνο το σύνολο των εισοδημάτων.

2. Ακίνητα
Μόνο τον τύπο (οικόπεδο ή κτίσμα) τα τετραγωνικά και το % δικαίωμα.

3. Μετοχές, αμοιβαία κλπ
Μόνο την αξία κτίσης και το νόμισμα.

4. Καταθέσεις
Ομοίως μόνο το ποσό κατάθεσης και το νόμισμα.

5. Μεταφορικά μέσα
Δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την πληροφορία γιατί άλλοι συμπληρώνουν κυβικά και άλλοι φορολογίσιμους ίππους.

6. Συμμετοχές
Μόνο τό κεφάλαιο εισφοράς.

Εάν προσπαθούσαμε να εισάγουμε αυτά τα στοιχεία σε μία βάση δεδομένων, το σχήμα της θα ήταν κάπως έτσι:

pothenMembers
Ο πίνακας στον οποίο θα κρατούσαμε τα στοιχεία των βουλευτών.

int mId
string mName – Το ονοματεπώνυμο του προσώπου

pothenOwnership
Ο πίνακας που περιέχει γραμμή-γραμμή τα περιουσιακά στοιχεία.

int oId
int oMemberId – To id του βουλευτή (member)
int oYear – Το οικονομικό έτος
int oIsSelf – 1:Αν αφορά τον ίδιο, 0:Αν αφορά υπόχρεο πρόσωπο
int oType  – Ο τυπος της ιδιοκτησίας (εισοδημα, ακινητο, μετοχές κλπ)
int oMoneyValue – Κατα περίπτωση το εισόδημα, η αξία των μετοχών, το ποσό των καταθέσεων κλπ.
string oCurrency – Το νόμισμα της χρηματικής αξίας
int oSqm – Η έκταση της ακίνητης ιδιοκτησίας σε τ.μ.
int oEstateType – O τυπος της ακίνητης ιδιοκτησίας
float oPercentage – Το ποσοστό της ιδιοκτησίας για την περίπτωση των ακινήτων. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις παίρνει τιμή 100.

pothenCurrencies
Foreign key πίνακας που περιγράφει το νόμισμα της αξίας του περιουσιακού στοιχείου: EUR, USD, GBP κλπ αλλά και την ισοτιμία στις 31/12 του οικονομικού έτους της δήλωσης

string cIsoCode – Το iso code του νομίσματος (EUR, USD κλπ)
float cRate – Η ισοτιμία του νομίσματος με το ευρώ στις 31/12 του έτους.
int cYear – Το έτος της παραπάνω ισοτιμίας

pothenTypes
Foreign key πίνακας που περιγράφει τον τύπο του περιουσιακού στοιχείου: Εισόδημα, κατάθεση, μετοχές/ομόλογα, καταθέσεις και συμμετοχές.

int tId
string tName – Το όνομα του τύπου

pothenEstateTypes
Foreign key πίνακας που περιγράφει τον τύπο της ακίνητης περιουσίας: Οικόπεδο ή κτίσμα. Δεν χρειάζεται περισσότερη λεπτομέρεια.

int eId
string eName – Το όνομα του τύπου

Πολύ χρήσιμη μελλοντική προσθήκη στο παραπάνω σχήμα θα ήταν και το κόμμα στο οποίο ανήκε ο βουλευτής καθως και το αν αυτό συμμετείχε στην κυβέρνηση ή όχι στο τέλος του κάθε οικονομικού έτους. Επίσης εύκολα θα μπορούσε να μπει και η αντικειμενική αξία ανά τετραγωνικό για την ακίνητη περιουσία έτσι ώστε να υπάρχει αντικειμενικό μεγεθος σε ευρώ της ακίνητης περιουσίας.

Εκτός λοιπόν από τα pdf που πρέπει να υπάρχουν ως γραπτά και υπογεγραμμένα ντοκουμέντα  αυτο που θα μπορούσε να κάνει η Βουλή θα ήταν να φτιάξει ένα interface (ακόμη και σε Excel!) για να καταχωρήσει τα δεδομένα των τελευταίων ας πούμε πέντε ετών στην παραπάνω μορφή, να αναθέσει το data entry σε καμμια δεκαριά από τους 1.600 υπαλλήλους της και και να διαθέσει  ανοικτά τα data σε όποιον το επιθυμεί. Η έστω να φτιάξει αναλυτικά reports για όλους και να τα παρέχει στο parliament.gr

Οτιδήποτε άλλο είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

ΥΓ1: Πριν σταυρώσει κάποιος έναν βουλευτή καλό θα είναι να κοιτάξει τη δήλωση του. Οχι τόσο για το μέγεθος του εισοδήματος και των περιουσιακών στοιχείων όσο για την προχειρότητα και την κουτοπονηριά με την οποία είναι συμπληρωμένη. Νομίζω ότι είναι άκρως διαφωτιστικό για το πως φτάσαμε ως εδώ.

ΥΓ2: Το Excel δεν το ανέφερα για πλάκα…

meta-keywords tip

Μία καλή ιδέα για να γεμίσετε αυτόματα το keywords meta tag μιας σελίδας -ειδικά αν αυτή περιγράφει κάτι- είναι να απομονώσετε από το βασικό κείμενο τις ελληνικές λέξεις που αρχίζουν με κεφαλαίο γράμμα και έχουν μέγεθος μεγαλύτερο από τρεις χαρακτήρες καθώς και όλες όσες αποτελούνται από λατινικούς χαρακτήρες.

Είναι απλό, αλλά δουλεύει εντυπωσιακά καλά.

Thanks Google

Εχοντας εδώ και δύο μήνες -μετά από πολλά χρόνια- την εμπειρία λανσαρίσματος ενός νέου site έχω καταλήξει οτι όσο καλό και αν είναι το SEO ενός site, αυτό που πραγματικά βοηθάει στην αύξηση της επισκεψιμότητας μέσω search engines (δηλ. μέσω Google για την Ελλάδα) είναι τα απλά κλασσικά πράγματα που αρέσουν και στους ανθρώπους. Δηλαδή:

  • χαμηλό server response time
  • ελάχιστα έως μηδεμινά http 500 errors
  • Σωστή ιέραρχηση και διάταξη της πληροφορίας
  • Επικαιροποιημένη πληροφορία

Η μέχρι τώρα εμπειρία μού έχει δείξει ότι τα παραπάνω είναι πολύ αποτελεσματικότερα από οποιαδήποτε εμμονή με το SEO. Φαίνεται ότι με κάποιο μαγικό τρόπο η Google έχει καταφέρει να λαμβάνει υπόψη της το πόσο «καλό» (ναι, τόσο αόριστα όσο ακούγεται) είναι ένα website. Παρατηρώ ότι όταν βελτιώνονται οι παραπάνω παράγοντες, μέσα σε max δυο μέρες αυτό αντικατοπτρίζεται και στην επισκεψιμότητα από google.

Δεν γνωρίζω εδώ και πόσο καιρό λειτουργεί έτσι το σύστημα αλλά μου φαινεται ως  μία πολύ θετική εξέλιξη συνολικά για το web. Πιστεύω ότι είναι καιρός να ασχοληθούμε ξανά περισσότερο με τα basics που καθορίζουν την εμπειρία του χρήστη παρά με το πως θα φτιάξουμε ένα χαζό navigation που θα οδηγεί σε περιεχόμενο γραμμένο για ηλίθιους, μόνο και μόνο για να ειναι το site seo optimized…

Που πηγαίνει η Microsoft;

Μία από τις σημαντικότερες τεχνολογικές ειδήσεις του τελευταίου τριημέρου, ήταν η αποχώρηση του Bill Gates από τα εκτελεστικά του καθήκοντα στη Microsoft. Παραμένει βέβαια ο μεγαλύτερος μέτοχος και μη εκτελεστικός πρόεδρος του ΔΣ.

Το ενδιαφέρον  δεν είναι τόσο η είδηση της αποχώρησης, η οποία είχε προαναγγελθεί εδώ τρία (νομίζω) χρόνια, όσο το σημείο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η MS.

Εάν κοιτάξει κανείς τα βασικά μεγέθη του  ισολογισμού της της θα δει ότι τα πράγματα πάνε μια χαρά. Τζιρος και κέρδη αυξάνονται σταθερά ενώ η μετοχή ναι μεν έχει πέσει αρκετά το τελευταίο εξάμηνο αλλά αυτό συμβαινει σε ολόκληρη την αγορά.

Εξετάζοντας όμως μεμονωμένα την πορεία κάποιων βασικών προϊόντων είναι -κατά τη γνώμη μου- φανερά κάποια σημάδια κόπωσης.

Ορισμένα παραδείγματα:

  • Internet Explorer: Εδω η MS έχει μείνει ΠΟΛΥ πίσω. Και όπως δείχνει και η beta1 εκδοση του IE8 η κατάσταση δεν φαίνεται να αλλάζει δραματικά. Καλά τα activities και τα webslices αλλά δεν φαίνεται να απειλείται ο Firefox3 όσο αφορά την  ταχύτητα και την ακρίβεια στο rendering των σελίδων.
  • Sql Server: Πολύ καλό προϊόν, το οποίο όμως εξακολουθεί να γίνεται πολυπλοκότερο. Αφήστε που τουλάχιστον στο 50% των περιπτώσεων η δουλειά γίνεται φθηνότερα και με λιγότερα resources με τη  MySql
  • Exchange Server: Ωραίος και σταθερός (εφόσον έχεις σωστά στημένο το Active Directory…) μόνο που σε κάθε έκδοση «χοντραίνει» όλο και περισσότερο προσθέτοντας πολλά εξεζητημένα χαρακτηριστικά που πάω στοίχημα ότι δεν πολυενδιαφερουν τους περισσότερους χρήστες του.
  • Vista: Εδώ η MS έφτιαξε ένα ωραίο και πολύ σταθερό λειτουργικό, αλλά παραμέλησε τη συμβατότητα προς τα πίσω ενώ αύξησε απότομα τις απαιτησεις σε hardware σε σχέση με τον προκάτοχο του. Κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε να βελτιώσει την αρχική εντύπωση που δημιουργείται στο χρήστη τροποιποιώντας το default configuration. Το παιχνίδι των εντυπώσεων όμως μάλλον έχει χαθεί.
  • Office: Εδώ το προϊόν είναι μια χαρά. Απλά το πράγμα δεν φαίνεται να σηκώνει πολύ εξέλιξη. Προφανώς και θα συνεχίζουν να βγαινουν νεες εκδόσεις αλλά τα κίνητρα για αναβάθμιση ολοένα και θα λιγοστεύουν.

Δηλαδή πάνε όλα στραβά στην MS ;

 Οχι. Στο κομμάτι π.χ. των development tools και ειδικότερα στην πλατφόρμα .net, τη C#, το ASP.NET οι άνθρωποι έχουν «ζωγραφίσει». Αλλά και το Visual Studio σαν IDE από την έκδοση 2005 και μετά είναι πολύ καλό, ελαφρύ και λειτουργικό. Η εξέλιξη σε αυτο τον τομέα αξίζει να τονιστεί γιατί από τις αρχές τις δεκατίας του 80 μέχρι και τα late 90s σε αυτό τον τομέα η MS ήταν πολύ πίσω, σε σχέση με άλλες δυνάμεις του χωρου όπως πχ. η Borland, η Watcom παλαιότερα κα. Εκεί το σημείο καμπής ήταν μια μεταγραφή και τα σημάδια ανάκαμψης φάνηκαν μετά από τουλάχιστον μια πενταετία (κατά την οποία δεν έλλειψαν οι αποτυχίες), όχι με εξέλιξη ενός υπάρχοντος προϊόντος αλλά με σχεδίαση και γράψιμο από την αρχή.

Μήπως λοιπόν κάτι τέτοιο χρειάζονται κάποια από τα προαναφερθέντα προϊόντα; Το λέω γιατί παρατηρώντας τα προβλήματα τους βλέπω ότι οφείλονται στο ότι γίνονται συνεχώς μεγαλύτερα και πολυπλοκότερα. Και το βασικό πρόβλημα είναι ότι είναι «μονολιθικά». Δηλαδή ενώ στις περισσότερες περιπτωσεις ο τυπικός χρήστης δεν χρησιμοποιεί πάνω από ττο 10% των δυνατοτητων τους, εντούτοις πρέπει να εγκαταστήσει ολόκληρο το προϊόν.

Αυτό φαίνεται να το αντιλαμβάνεται και η ίδια η MS στην περίπτωση του IIS7 όπου το όλο προϊόν είναι -επιτέλους- modular. Θες PHP;  βαζεις το ανάλογο module. Δεν θες; Δεν το εγκαθιστάς καθόλου.
Στο φετινό MIX ο Ballmer έδειξε να αντιλαμβάνεται το θέμα, είτε άμεσα απαντωντας σε ερωτηση από το κοινό στο γιατί ο IE έμεινε τόσο πίσω ή σε σχέση με τα Vista όπου πέρα από τη σχετική πλάκα με τον Kawasaki διέκρινες το σχετικό προβληματισμό.

Πρόσφατα ο Ballmer δήλωσε ότι η Microsoft διαθέτει 50 δις. δολάρια για επενδύσεις και με ένα τέτοιο ποσό μπορεί κανείς να κάνει πολλά πράγματα. Επίσης σε αυτές τις περιπτώσεις όλα είναι θέμα -κυρίως- προτεραιοτήτων.

Και το ερώτημα των…  50 δις δολαρίων είναι το εξής: Μήπως αντί να ξοδέψει τα περισσότερα από αυτά σε εξαγορές προκειμένου να μπει σε νέες αγορές, όπως αυτή της online διαφήμισης, να συγκεντρωθεί λίγο παραπάνω σε αυτά που ήδη κάνει παίρνοντας κάποιες τολμηρές (και κοστοβόρες) αποφάσεις;

ΥΓ Φέτος, επισκέφτηκα το φετινό mix ως προσκεκλημένος της Microsoft Hellas. Το παρόν post και blog δεν έχει απολύτως καμμία σχέση με αυτή την πρόσκληση, σκέφτηκα όμως ότι καλό θα είναι να το γνωρίζετε.

 

Σώσε κι εσύ το blogging. Μπορείς!

Το τελευταίο διήμερο η ελληνική μπλογκόσφαιρα γίνεται για άλλη μια φορά αντικείμενο σχολιασμού από τα mainstream media (TV, ραδιόφωνα, εφημερίδες) με αφορμή την υπόθεση του press-gr.

Η διαφορά σε σχέση με παλαιότερες περιπτώσεις (Αμαλία, πυρκαγιές κλπ) είναι ότι εδώ τα σχόλια είναι κυρίως αρνητικά. Αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στην άγνοια  που υπάρχει στην πλειοψηφία των δημοσιογράφων γύρω από το blogging αλλά και το Internet γενικότερα. Απόρροια αυτής της άγνοιας είναι η «πακετοποίηση» ολων των bloggers και ο χαρακτηρισμός τους ως εκβιαστών, συκοφαντών κλπ. Οχι πως δεν υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις βέβαια αλλά δεν είναι εκεί η ουσία.

Αυτό όμως που μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση είναι η αντίδραση αρκετών bloggers, τώρα αλλά και στο παρελθόν, όπου μέσω διακηρύξεων, κωδίκων δεοντολογίας και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο αποδέχονται την ομαδοποίηση και προσπαθούν να παρουσιάσουν τους bloggers ως ενιαίο κίνημα. Αν και αναγνωρίζω, στις περισσότερες περιπτώσεις, τις αγνές προθέσεις πιστεύω ότι όλα αυτά είναι άνευ ουσίας.

Το να προσπαθείς να πείσεις τον κόσμο που είναι εκτός των blogs  για τη χρησιμότητα τους ή για το πόσο ενδιαφέροντα είναι μέσω ευχολογίων και γενικοτήτων είναι κατά τη γνώμη μου αφελές.

Ο μόνος ασφαλής τρόπος για να προσελκύσεις τον κόσμο να ενδιαφερθεί για τα blogs έτσι ώστε ενδεχομένως αργότερα να κόπτεται π.χ. και για τους νόμους που τα διέπουν είναι ένας και είναι ο ίδιος που ισχύει και για όλα τα υπόλοιπα ΜΜΕ: Η ποιότητα. Αυτός είναι ο παράγοντας που ρυθμίζει τα πράγματα στα Mέσα και τίποτε άλλο. Και για να μην παρεξηγηθώ, όταν λέω ποιότητα δεν εννοώ καμμιά υψηλή κουλτούρα. Σε κάθε είδος έργου υπάρχει η ποιότητα και η «ξεπέτα». Υπάρχει ποιοτικό κουτσομπολίστικο υπάρχει και το προχειροφτιαγμένο κουτσομπολίστικο.

Οπότε, όσοι bloggers κόπτεστε για την τύχη του blog σας ή και του blogging γενικότερα, αφήστε τις διακηρύξεις και τους μεγάλους προβληματισμούς και αφοσιωθείτε στο blog σας. Στρώστε τον κ… σας και προσπαθήστε να το κάνετε όσο καλύτερο μπορείτε. Η ασπίδα σας έναντι του κράτους, των διαπλεκομένων συμφερόντων κλπ κλπ είναι οι αναγνώστες σας. Και μη ξεχνάτε ότι εσείς είστε το μέσο και όχι η είδηση. Και όπως συμβαίνει και στη δημοσιογραφία όταν συμβαίνει το αντίστροφο μάλλον υπάρχει πρόβλημα. Ξέρετε με ποιον…

Πόσο απαραίτητοι είναι τελικά οι σεισμολόγοι;

Αρχισαν πάλι τα όργανα μεταξύ των σεισμολόγων. Οπως κάθε φορά που έχουμε κάποιο σημαντικό σεισμό, βγαίνουν στα κανάλια και αλληλοσπαράζονται. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τα κίνητρα τους. Χωρίς να γνωρίζω λεπτομέρειες, υποθέτω ότι αυτά θα κινούνται γύρω από το ποιος θα πάρει τα περισσότερα ερευνητικά κονδύλια ή κάποιο προεδριλίκι σε κάποια ανευθυνοϋπεύθυνη κρατική επιτροπή.

Μπορώ όμως να παρακολουθήσω το αντικείμενο της διαφωνίας τους. Και αυτό δεν είναι άλλο από την περίφημη εκτίμηση/πρόβλεψη ενός σεισμού στο μέλλον. Η x ομάδα είχε προβλέψει κάτι κάποτε αλλά δεν επικοινωνησε με την ψ ομάδα επειδή είναι πλακωμένοι ενώ η z ομάδα δεν δέχεται καθόλου την έννοια της πρόβλεψης μέχρι να βγάλει κάποιο δικό της πιο εξελιγμένο μοντέλο.

Μύλος.

Ας υποθέσουμε όμως ότι ξαφνικά το κράτος έχει στη διάθεση του ένα  εργαλείο με τον οποίο μπορεί να προβλέψει ένα σεισμό με ποσοστό επιτυχίας άνω του 90% και ακρίβεια ημέρας στο χρόνο και χιλιομέτρου στο επίκεντρο. Δηλαδή το απόλυτο εργαλείο. Και αυτό το εργαλείο προβλέπει ότι την ερχόμενη Παρασκευή θα γίνει μεγάλος σεισμός κοντά σε κατοικημένη περιοχή.

Τι θα έκανε;

Θα έβγαζε δημόσια ανακοίνωση που θα ειδοποιούσε τον κόσμο; Δεν νομίζω. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε μεγάλο πανικό, παράλυση της ζωής για πολλές ημέρες πριν και μετά την ημέρα της πρόβλεψης, παράπλευρα ατυχήματα λόγω πανικού και γενικότερα η οικονομική -και όχι μόνο- ζημιά που θα προέκυπτε από τον πανικό θα ήταν μεγαλύτερη. Εάν μάλιστα δεν προέκυπτε σεισμός, τότε η παράλυση θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη γιατί ο κόσμος θα πίστευε ότι το μεγάλο γεγονός δεν μπορεί θα έρθει λίγο αργότερα, οπότε η παράλυση και ο πανικός θα τραβούσαν επ΄αόριστο.

Το μόνο που θα μπορούσε να γίνει θα ήταν μια καλύτερη προετοιμασία για το γεγονός. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι διάφορες υπηρεσίες θα ήταν σε κατάσταση επιφυλακής έτσι ώστε να επέμβουν έγκαιρα και αποτελεσματικά. Και εδώ τίθεται το ερώτημα. Αντί το κράτος να «καίει» εκατομμύρια ευρώ σε ερευνητικά προγράμματα αμφίβολης (να το θέσω ευγενικά…) ή ανύπαρκτης (να το θέσω ρεαλιστικά) αποτελεσματικότητας γύρω από το θέμα της πρόβλεψης ή σε ατελείωτα δίκτυα σεισμογράφων, μήπως θα ήταν πιο αποτελεσματικό για όλους εμάς αυτά τα χρήματα να πήγαιναν σε μηχανισμούς έγκαιρης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης των συνεπειών ενός σεισμού; Μήπως κάποια στιγμή πρέπει να τραβήξουμε μία γραμμή και να δούμε τι έχουμε ξοδέψει μέχρι τώρα, τι αποτέλεσμα είχαμε και μήπως πρέπει να δούμε το πρόβλημα «σεισμός» από διαφορετική οπτική γωνία και με μεγαλύτερη έμφαση στο πρακτικό αποτέλεσμα;
 

Το Κράτος, η ελεύθερη αγορά και η αξία της πληροφορίας

Χθες συναντήθηκε ο υπουργός Ανάπτυξης κ. Φώλιας με τον Πρωθυπουργό με κύριο αντικείμενο συζήτησης την ακρίβεια. Εξερχόμενος δήλωσε ότι «Δεν θα αφήσουμε την αθέμιτη κερδοσκοπία να πάρει το πάνω χέρι». Παρ’ όλες τις καλές προθέσεις του υπουργού, η αλήθεια είναι ότι οι δυνατότητες άμεσης επέμβασης στις τιμές είναι περιορισμένη.

Ζούμε σε καθεστώς ελεύθερης αγορας (και καλά κάνουμε κατά τη γνώμη μου)και ο καθένας μπορεί να κοστολογεί ελεύθερα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που προσφέρει. Βέβαια για να δουλέψει  το σύστημα της ελεύθερης αγοράς προς όφελος του καταναλωτή, το κράτος πρέπει να φροντίσει ότι το παιχνίδι θα παίζεται σύμφωνα με τους κανόνες του υγιούς ανταγωνισμού, δηλαδή δεν υπάρχουν ολιγοπώλια, αθέμιτες πρακτικές κλπ.

Επίσης όταν ακούμε ότι γίνονται «έλεγχοι στην αγορά» αυτοί αφορούν τη φορολογική νομιμότητα και τίποτε παραπάνω. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να πουλάει με όσο κέρδος θέλει. Από κει και πέρα ακούμε και για«συμφωνίες κυρίων μεταξύ κυβέρνησης και λιανεμπόρων.

Παρατηρούμε λοιπόν ότι μέχρι τώρα η στάση της (κάθε) κυβέρνησης είναι αμυντική. Τρέχει να προλάβει τις ανατιμήσεις  είτε με «συμφωνίες κυρίων» (όσο αυτές μπορούν να υπάρξουν σε καθεστώς ανταγωνισμού), είτε χρησιμοποιοώντας τους φορολογικούς  ελέγχους σαν μέσο πίεσης προς τους εμπόρους.

Και τι άλλο μπορεί να κάνει ρε Μπούλη θα ρωτήσετε με τη σειρά σας.

Πιστεύω ότι μπορεί να εντείνει τον ανταγωνισμό διαχέοντας στους πολίτες τη σχετική πληροφορία. Και εξηγούμαι:

Ενα από τα στοιχεία που επηρρεάζουν άμεσα τον ανταγωνισμό  είναι η διάχυση της πληροφορίας του ποιος πουλάει τι και πόσο. Μέχρι τώρα αυτό το κάνουν οι έμποροι μέσω της διαφήμισης. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο κάθε έμπορος διαφημίζει μόνο το μέρος της πληροφορίας που τον συμφέρει, δηλαδή διαφημίζει τη χαμηλή τιμή κάποιων προϊόντων που πουλάει φτηνά ενώ σε κάποια άλλα δεν είναι και τόσο ανταγωνιστικός.

Αυτό που θα μπορούσε να κάνει το κράτος είναι να δημιουργήσει ένα επιπλέον κανάλι διαχυσης της πληροφορίας στο οποίο φαίνονται όλες οι τιμές όλων των προϊόντων. Σε κάποιους κλάδους αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο αλλά σε κάποιους άλλους όπως τα σουπερ μάρκετ ιδιαίτερα απλό.

Στα ταμεία όλων των super market όλα τα είδη περνάνε από barcode scanner. Αυτό σημαίνει ότι ΟΛΑ τα supermarket έχουν ΚΟΙΝΗ κωδικοποίηση όσο αφορά στα τυποποιημένα προϊόντα. Δηλαδή ο στιγμιαίος καφές Χ των 250 gr έχει τον ίδιο κωδικό στο σ/μ  ΧΧΧ στο ΥΥΥ και στο ΖΖΖ. Η ιδέα έχει ως εξής: Το κράτος δημιουργεί ένα site το οποίο θα έχει τις τιμές ΟΛΩΝ των προϊόντων ΟΛΩΝ των σ/μ σε καθημερινή βάση.  Κάθε βράδι το κάθε σ/μ θα υποχρεούται να στέλνει ένα απλό txt αρχείο στο υπουργείο με τις τιμές που θα ισχύουν την επόμενη μέρα. Το αρχειο θα περιέχει τρεις στηλες: barcode, περιγραφή και τιμή.

Ολα τα στοιχεία θα τροφοδοτούνται στον server του υπουργείου και στο site θα υπάρχει μια φόρμα με ένα απλό text search. O καταναλωτής θα εισάγει το είδος που τον ενδιαφέρει και άμεσα θα  μπορεί να δει που είναι το φτηνότερο αλλά και άλλα χρήσιμα στοιχεία όπως η εξέλιξη της τιμής του κάθε είδους κλπ. Αλλά και το κράτος θα αντλεί πολύτιμη πληροφορία όπως η εξέλιξη της τιμής μιας ομάδας προϊόντων διαχρονικά, θα μπορεί να δε αν κάποια σ/μ αυξάνουν ταυτόχρονα με τον ίδιο τρόπο τις τιμές κλπ. Οι δυνατότητες είναι ατελείωτες.

Βέβαια για να έχει αυτό το site αξία θα πρέπει η πληροφορία να είναι έγκυρη. Αυτό μπορεί να λυθεί εύκολα με κάποιους δειγματοληπτικούς ελέγχους. Εάν δεν έχει δοθεί σωστή τιμή δεν θα υπάρχει καμμιά κύρωση για το σ/μ. Απλά θα επισημαίνεται στο site…

Με τον παραπάνω τρόπο πιστεύω ότι το κράτος μπορεί να επέμβει αποτελεσματικά στον ελεύθερο ανταγωνισμό  προς όφελος του καταναλωτή χωρίς να αγγίζει ούτε κατ΄ελάχιστο τις βασικές αρχές της ελεύθερης αγοράς, λειτουργώντας απλά σαν διακινητής δημόσιας πληροφορίας και αξιοποιώντας παράλληλα τη τεχνολογία. Οπότε αντι να «κυνηγάει» ή να «παρακαλάει» τους εμπόρους, τους βάζει να κονταροχτυπιούνται προς όφελος όλων ημών των υπολοίπων…

ΥΓ. Καλή Χρονιά σε όλους !🙂

Social media και στοχευμένη διαφήμιση

Από τότε που έσκασε η ιστορία με τη Microsoft και το Facebook έχω σπάσει το κεφάλι μου να καταλάβω τι παίζεται. To ποσό που έδωσε η Microsoft είναι εξωφρενικό ενώ εξίσου ακατανόητο είναι και το γεγονός ότι μία εταιρεία εξαγοράζει μόνο το 2% μίας άλλης εταιρείας για άλλο σκοπό πλην του μερίσματος.

Σήμερα όμως διαβάζοντας δύο άρθρα μέσω του vrypan τα οποία αναφέρονται στις αυριανές ανακοινώσεις της Google σχετικά με τα social media το πράγμα αρχίζει να ξεκαθαρίζει.

Το σημαντικότερο περιουσιακό στοιχείο των sites τύπου facebook, hi5, linkedin κλπ είναι τα στοιχεία που έχουν δηλώσει οι χρήστες τους (ηλικία, φύλλο, ακούω ροκ κλπ). Και πιο σωστά περιουσιακό στοιχείο αποτελεί η εμπορική αξιοποίηση τους, δηλαδή η προβολή στοχευμένης διαφήμισης βάσει αυτων των στοιχείων.

Το σερβίρισμα διαφήμισης με βάση δημογραφικά στοιχεία που έχει δηλώσει ο χρήστης δεν είναι κάτι καινούργιο. Το κάνουν εδώ και χρόνια η Yahoo, το hotmail οι nytimes κ.α. μέσα στο περιβάλλον των site τους.

Η είδηση είναι ότι τώρα πάει να φτιαχτεί ένα δίκτυο τύπου adsense που θα σερβίρει διαφημίσεις και σε third party sites στοχεύοντας με δημογραφικά στοιχεία αντί  του περιεχομένου. Δηλαδή ο χρήστης που έχει γραφτεί μια φορά στο facebook, τρώει ένα unique cookie και αν στη συνέχεια επισκεφτεί ένα άλλο site που ανήκει στο ad network του facebook ο adserving κωδικας του facebook θα αντλεί τα στοιχεία του χρήστη και θα σερβίρει σχετική διαφήμιση.

Από την άλλη μεριά το Google θα ανακοινώσει αυριο τα σχέδια του περί δημιουργίας ανοικτής πλατφόρμας για social apps. Ουσιαστικά θα πρόκειται για APIs που θα γίνονται hosted από το Google (εχει σημασία αυτό) και θα χρησιμοποιούνται από δύο μεριές:

1) Τα social networking sites που θα συνεργαζονται με το interface της Google και θα απαντάνε με στοιχεία για τους χρήστες τους (profile information, friends και activities) στις κλήσεις του open social, οι οποίες θα γίνονται από:

2) Τους  developers για social apps που χρησιμοποιώντας το interface της Google  θα μιλάνε με το ίδιο interface με τα παραπάνω social networking sites.

Το προφανές πλεονέκτημα για τους developers είναι ότι θα φτιαχνουν μία εφαρμογή η οποία θα παίζει σε πολλά social networking sites χωρίς αλλαγές. Πολύ καλό, μπράβο Google κλπ. Αλλά γι αυτό γίνεται όλη αυτή η φασαρία ;  Ενα api είναι η απάντηση της Google στην κίνηση της Microsoft ;

Δεν νομίζω.

Η ουσία, κατά τη γνώμη μου, είναι αλλού. Από τι στιγμή που η Google μέσω των APIs  θα λειτουργεί σαν ενδιάμεσος μεταξύ developers και sites σημαίνει ότι η ίδια θα έχει πρόσβαση στα στοιχεία που περνάνε μέσω των APIs και άρα θα μπορεί να τα συνδέσει με το δικό της cookie και να σερβίρει σχετική διαφήμιση στο δίκτυο της!

Ας το δούμε με ένα παράδειγμα: Εστω ότι ο Χ χρήστης επισκέπεται ένα site που περιέχει διαφημίσεις από το Google και κάνει κλικ σε μία διαφήμιση. Αυτομάτως θα φάει ένα cookie μέσω του οποίου το Goofle θα τον αναγνωρίζει μοναδικά. Εστω τώρα ότι ο χρήστης είναι και μέλος, ας πούμε, του hi5 και μέσα στο hi5 εντοπίζει μία εφαρμογή που τον ενδιαφέρει. Και έστω ότι αυτή η εφαρμογή χρησιμοποιεί το Open Social του Google. H εφαρμογή θα αντλεί τα στοιχεία του χρήστη από το hi5 μέσω του open social της Google. Αρα η Google μπορεί να κρατάει αυτά τα στοιχεία και να τα συνδέσει με τo δικό της unique id. Οπότε την επόμενη φορά που ο ίδιος χρήστης θα κάνει κλικ σε ένα Google ad που θα υπάρχει σε ένα άσχετο site η Google θα έχει στοιχεία και για το προφίλ του στο hi5. Σε δεύτερη φάση η Google μπορεί στον adserving κωδικα της να γράφει και third party cookies οπότε πριν δείξει τις διαφημίσεις στη σελίδα του x site να λαμβάνει υπόψη και τα στοιχεία του χρήστη από το hi5!

Καλό?

Για να συνοψίσω η ιστορία έχει να κάνει με το πως θα εκμεταλευτούν, για τα δικά τους διαφημιστικά δίκτυα, οι Microsoft και Google τα στοιχεία που έχουν δώσει οι χρήστες στα διάφορα social networking sites.

Η προσέγγιση της Microsoft είναι σχετικά απλή. Διαλέγω τον μεγαλύτερο, και τον χρηματοδοτώ για να φτιάξει μία διαφημιστική πλατφόρμα τύπου adsense που θα στοχεύει όμως με βάση τα δημογραφικά στοιχεία των χρηστών του.

Η προσέγγιση της Google είναι διαφορετική. Αντί να εξαγοράσω τον ένα ή τους δύο μεγάλους παίκτες (και πότε τελειώνει αυτό;) και λαμβανοντας υπόψη ότι ήδη έχω το διαφημιστικό δίκτυο δημιουργώ μία πλατφόρμα που προσφέρει κάτι χρήσιμο και αντλώ τα στοιχεία από τα social networking sites ως διαμεσολαβητής.

High Fidelity

mfsl.jpg

Χθες ήταν μια πολύ ειδική μέρα. Ανακάλυψα, μετά από αρκετά χρόνια, δύο (ή μάλλον τρία –το ένα διπλό) cd που θεωρούσα χαμένα. Τo The Wall και το Dark side of the moon των Pink Floyd.

Θα μου πείτε σιγά τα αυγά, δεν μπορούσες να τα αγοράσεις; Οχι δεν μπορούσα γιατί δεν πρόκειται για τις κανονικές εκδόσεις που κυκλοφορούν στα δισκοπωλεία και το Internet αλλά για τις περιορισμένης κυκλοφορίας επανεκδόσεις της Mobile Fidelity.

Ανοίγω παρένθεση:

Λίγο μετά το σχολείο κόλλησα το μικρόβιο το hi-fi. Θυμάμαι ότι τα πρώτα λεφτά που έβγαλα τα έδωσα για ένα ζευγάρι ηχεία Mission 751. Μια μέρα λοιπόν κατέβηκα να αγοράσω σε CD το Wall. Στο ράφι υπήρχε το κανονικό και ένα άλλο σε μακρόστενη χάρτινη συσκευασία (οι παλαιότεροι ίσως θυμούνται ότι αυτη ήταν η στανταρ συσκευασία για τα εισαγόμενα από Αμερική). Στο πάνω μέρος της συσκευασίας υπήρχε η ένδειξη «Original Master Recording». Στην αρχή νόμιζα ότι πρόκειται για κάποια «μούφα» έκδοση, επανεκτέλεση κλπ. Μετά κοίταξα την τιμή και έπαθα ένα ψιλοσοκ. Ηταν περίπου 13.000 δρχ όταν το κανονικό έκανε 5.500 περίπου. Το 1991 για έναν δεκαοκταρη αυτά ήταν σοβαρά λεφτά. Κάτι η πολυτελής συσκευασία, κάτι η ένδειξη OMR, κάτι ότι πρόσφατα είχα πάρει και τα καλά ηχεία, τελικά το πήρα. Φτάνω σπίτι, το βάζω στο cd player και… παθαίνω την πλάκα της ζωής μου. Ο ήχος ήταν απίστευτα πλούσιος και μαλακός. Το μπάσο σφικτό και τα μεσαία κρύσταλλο χωρίς όμως να ακούγονται «πλαστικά». Λίγες μέρες αργότερα ένας φίλος έφερε και το κανονικό CD και η διαφορά ήταν σαφέστατη.

Τι εστί λοιπόν Mobile Fidelity; Πρόκειται για μία εταιρεία η οποία επανεκδίδει γνωστά κλασσικά album της rock/pop/jazz σε βινύλιο 180gr, CD και πρόσφατα και SACD. Το μυστικό είναι ότι αναλαμβάνει η ίδια το remastering το οποίο γίνεται πάντα από το original master tape της ηχογράφησης. Με απλά λόγια ο ήχος είναι πάντοτε καλύτερος από το κανονικό cd που κυκλοφορεί στην αγορά. Επίσης η κάθε επανέκδοση κυκλοφορεί  για περιορισμένο χρονικό διάστημα οπότε κάθε cd αποκτά με τα χρόνια και συλλεκτική αξία.

Το προσωπικό μου πρόβλημα τώρα είναι ότι από τη στιγμή που άκουσα ξανά τα συγκεκριμένα cd, κινδυνεύω να …ξανακυλίσω στο ναρκωτικό που λέγεται hi-fi από το οποίο εδώ είχα απεξαρτηθεί. Ναι μεν έχω ένα αξιοπρεπέστατο ηχοσύστημα αλλά τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιώ σχεδόν αποκλειστικά τον υπολογιστή ως πηγή, κυρίως λόγω ευκολίας. Κι ενώ είχα συμβιβαστεί ψυχολογικά με την ιδέα του mp3 (μετά από ώρες αναζήτησης για τα σωστά εργαλεία ripping, encoding κλπ), τώρα άρχισα να σκέφτομαι μήπως πρέπει να ξανα ripαρω τα cd μου σε κάποιο looseless format, ανακάλυψα ότι υπάρχουν DACs με usb που συνδεόνται στον υπολογιστή κλπ κλπ. Είμαι σίγουρος ότι οσοι έχετε ασχοληθεί με το άθλημα με καταλαβαίνετε απόλυτα…

ΥΓ1: Οσοι θέλετε να πάρετε μια γεύση και είστε εξοικειωμένοι με κάποιο p2p δικτυο δοκιμάστε με τις λέξεις mobile fidelity, mfsl, ultradisc. Εννοείται ότι εδώ μας κάνουν μόνο looseless formats (flac ή ape) και όχι τα άλλα του διαβόλου.

ΥΓ2: Πως γίνεται η καλύτερη ηχογράφηση που έχω ακούσει ποτέ να είναι ηλικίας 30 ετών;

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.