High Fidelity

mfsl.jpg

Χθες ήταν μια πολύ ειδική μέρα. Ανακάλυψα, μετά από αρκετά χρόνια, δύο (ή μάλλον τρία –το ένα διπλό) cd που θεωρούσα χαμένα. Τo The Wall και το Dark side of the moon των Pink Floyd.

Θα μου πείτε σιγά τα αυγά, δεν μπορούσες να τα αγοράσεις; Οχι δεν μπορούσα γιατί δεν πρόκειται για τις κανονικές εκδόσεις που κυκλοφορούν στα δισκοπωλεία και το Internet αλλά για τις περιορισμένης κυκλοφορίας επανεκδόσεις της Mobile Fidelity.

Ανοίγω παρένθεση:

Λίγο μετά το σχολείο κόλλησα το μικρόβιο το hi-fi. Θυμάμαι ότι τα πρώτα λεφτά που έβγαλα τα έδωσα για ένα ζευγάρι ηχεία Mission 751. Μια μέρα λοιπόν κατέβηκα να αγοράσω σε CD το Wall. Στο ράφι υπήρχε το κανονικό και ένα άλλο σε μακρόστενη χάρτινη συσκευασία (οι παλαιότεροι ίσως θυμούνται ότι αυτη ήταν η στανταρ συσκευασία για τα εισαγόμενα από Αμερική). Στο πάνω μέρος της συσκευασίας υπήρχε η ένδειξη «Original Master Recording». Στην αρχή νόμιζα ότι πρόκειται για κάποια «μούφα» έκδοση, επανεκτέλεση κλπ. Μετά κοίταξα την τιμή και έπαθα ένα ψιλοσοκ. Ηταν περίπου 13.000 δρχ όταν το κανονικό έκανε 5.500 περίπου. Το 1991 για έναν δεκαοκταρη αυτά ήταν σοβαρά λεφτά. Κάτι η πολυτελής συσκευασία, κάτι η ένδειξη OMR, κάτι ότι πρόσφατα είχα πάρει και τα καλά ηχεία, τελικά το πήρα. Φτάνω σπίτι, το βάζω στο cd player και… παθαίνω την πλάκα της ζωής μου. Ο ήχος ήταν απίστευτα πλούσιος και μαλακός. Το μπάσο σφικτό και τα μεσαία κρύσταλλο χωρίς όμως να ακούγονται «πλαστικά». Λίγες μέρες αργότερα ένας φίλος έφερε και το κανονικό CD και η διαφορά ήταν σαφέστατη.

Τι εστί λοιπόν Mobile Fidelity; Πρόκειται για μία εταιρεία η οποία επανεκδίδει γνωστά κλασσικά album της rock/pop/jazz σε βινύλιο 180gr, CD και πρόσφατα και SACD. Το μυστικό είναι ότι αναλαμβάνει η ίδια το remastering το οποίο γίνεται πάντα από το original master tape της ηχογράφησης. Με απλά λόγια ο ήχος είναι πάντοτε καλύτερος από το κανονικό cd που κυκλοφορεί στην αγορά. Επίσης η κάθε επανέκδοση κυκλοφορεί  για περιορισμένο χρονικό διάστημα οπότε κάθε cd αποκτά με τα χρόνια και συλλεκτική αξία.

Το προσωπικό μου πρόβλημα τώρα είναι ότι από τη στιγμή που άκουσα ξανά τα συγκεκριμένα cd, κινδυνεύω να …ξανακυλίσω στο ναρκωτικό που λέγεται hi-fi από το οποίο εδώ είχα απεξαρτηθεί. Ναι μεν έχω ένα αξιοπρεπέστατο ηχοσύστημα αλλά τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιώ σχεδόν αποκλειστικά τον υπολογιστή ως πηγή, κυρίως λόγω ευκολίας. Κι ενώ είχα συμβιβαστεί ψυχολογικά με την ιδέα του mp3 (μετά από ώρες αναζήτησης για τα σωστά εργαλεία ripping, encoding κλπ), τώρα άρχισα να σκέφτομαι μήπως πρέπει να ξανα ripαρω τα cd μου σε κάποιο looseless format, ανακάλυψα ότι υπάρχουν DACs με usb που συνδεόνται στον υπολογιστή κλπ κλπ. Είμαι σίγουρος ότι οσοι έχετε ασχοληθεί με το άθλημα με καταλαβαίνετε απόλυτα…

ΥΓ1: Οσοι θέλετε να πάρετε μια γεύση και είστε εξοικειωμένοι με κάποιο p2p δικτυο δοκιμάστε με τις λέξεις mobile fidelity, mfsl, ultradisc. Εννοείται ότι εδώ μας κάνουν μόνο looseless formats (flac ή ape) και όχι τα άλλα του διαβόλου.

ΥΓ2: Πως γίνεται η καλύτερη ηχογράφηση που έχω ακούσει ποτέ να είναι ηλικίας 30 ετών;

Advertisements

7 Σχόλια

  1. Alex on

    Αν και δεν είμαι φανατικός, ξέρω τι περνάς! Εγώ πρόσφατα ξεσκόνισα πάλι το Dual μου και άρχισα την κατασκευή ενός super RIAA preamp για την Ortofon κεφαλή του…

    Την κακή ποιότητα των lossy formats, μπορεί να μην την ακούμε αλλά ο άμοιρος ο εγκέφαλος μας την αντιλαμβάνεται κανονικά. Είναι ζήτημα ψυχοακουστικής. Το LP και τα πολύ ποιοτικά CD, αναδικνύουν την τεράστια απόσταση και το χαμένο 10:1 ήχο για το CD και 400:1 για το βινύλιο.

    Ξέρεις τι άλλο παίζει; Εκτιμάς πιο πολύ ρε γμτ την μουσική σαν Έργο, όταν παίζεις originals. Πολύ δε περισσότερο, όταν έχεις πληρώσει (κάτι που ισχύει γενικότερα). Είναι και «ψυχολογικά» ποιοτικότερη.

  2. mpoulis on

    Δεν είμαι αχάριστος. Εκτιμώ τις ευκολίες της νέας τεχνολογίας. Μου αρέσει που έχω διαθέσιμα χιλιάδες τραγουδια ταξινομημένα και με δυνατότητα άμεσης πρόσβασης. Με μια αναζήτηση ανακαλύπτεις πράγματα που είχες ξεχάσει, ψαχνεις για ένα τραγουδι και βλέπεις ότι το έχεις και στο τάδε remix, η δημιουργία συλλογών είναι απόλαυση κλπ.

    Απλά ρε γμτ πάνω που είχα πείσει τον ευατό μου ότι το loosy με τις σωστές ρυθμίσεις είναι ΟΚ μπήκε ξανά μέσα μου το ζιζάνιο. Ισως είναι απλά ή ανθρώπινη φύση που πάντοτε είναι ανικανοποίητη. Παλιά είχες τα δικά σου CD και δεν είχες λεφτά για να αγοράσεις όλα όσα θα ήθελες. Μετά βγήκαν τα CDRs και έγραφες και των φίλων σου. Μετά ήρθε το mp3 και άρχισες να ανταλάσσεις εκατονταδες cd που δεν τα ακούς αλλά θέλεις να τα έχεις. Μετά ξαναανακαλύπτεις την ομορφιά του πρωτότυπου με το εσώφυλλο τη συσκευασία κλπ. Μετά θες να τα έχεις όλα αλλά στη σωστή ποιότητα. Και όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με τις πραγματικές ανάγκες σου αλλά περισσότερο με το «να τα έχω έτσι για να υπάρχουν, μήπως και χρειαστούν».

    Δεν άκουγα ποτέ metal και έχω ολόκληρη τη δισκογραφία των ACDC… Και θέλω να την έχω στο σκληρό μου ξέροντας ότι δεν πρόκειται να την ακούσω ποτέ. Γιατί; Δεν ξέρω. Το βλέπω και λίγο σαν αρχείο το πράγμα και για να πείσω τον εαυτό μου λέω ότι μαζεύω μουσική για τα παιδιά μου… 🙂

  3. Vaggelis on

    Χαίρε…

    σου απαντάω λίγο ανάποδα..

    ΥΓ2: Πως γίνεται η καλύτερη ηχογράφηση που έχω ακούσει ποτέ να είναι ηλικίας 30 ετών;

    Alan Parsons – Abbey Road

    Σχετικά με την ποιότητα θα ήθελα να υπογραμμίσω τον ρόλο των ψυχακουστικών φαινομένων που χρησιμοποιούνται για την απωλεστική συμπίεση (mp3/wma) στο dynamic range του ήχου.

    Υπάρχει ένα εξαιρετικό άρθρο στο IEEE Spectrum πάνω σε αυτό ακριβώς το θέμα.

    Ναι και εμένα ο ήχος του MP3 μου φαίνεται πλαστικός και η καινούργια (τρόπος του λέγειν) LP του Wish you were here στο Technics μου αν και έχει χριτς χρατς και μια μέτρια βελόνα της Shure μου ακούγεται καλύτερα … Μήπως όμως δεν τρώμε και χάμπουργκερ και σουβλάκια με προτηγανισμένες πατάτες κάθε μέρα; Έγινε και αυτό μέρος της ζωής μας…

  4. Vaggelis on

    Ξέχασα το link
    The Future of Music
    http://www.spectrum.ieee.org/aug07/5429

  5. cosmix on

    Nομίζω πως από ένα σημείο και μετά η συζήτηση πάνω στο συγκεκριμένο θέμα καταντά εντελώς ακαδημαϊκή και άνευ ιδιαίτερης σημασίας. Αμφιβάλλω εαν κανείς από εμάς μπορεί να ξεχωρίσει (όταν τεθεί αντιμέτωπος με τη πρόκληση) καλό mp3 στα 192kbit/s και του εμπορικού CD από το οποίο κωδικοποιήθηκε. Όταν πια πάμε σε AAC στα 160kbit/s νομίζω πως η διαφορές είναι τόσο ανεπαίσθητες που πραγματικά αμφιβάλλω εαν κάποιος μπορεί να διακρίνει τη διαφορά, other things being equal φυσικά.

    Τώρα, η κωδικοποιήση — ρίξτε μια ματιά πρώτα στο Wikipedia και μετά αν θέλετε διαβάστε και το πρότυπο, αν το βρείτε, ή αν έχετε όρεξη τον κώδικα του LAME — στο MPEG 1 Audio Layer 3 δεν είναι προκαθορισμένη και παρ’ότι υπάρχουν σαφείς συναφοί περιορισμοί (εξ’ού και η ανωτερότητα πιο σύγχρονων συστημάτων, βλ. AAC) υπάρχει μια τεράστια και αδιαμφισβήτητη ψαλίδα στη ποιότητα encoders από τη δεκαετία του 1990 και των κορυφαίων encoders των ημερών μας.

    Κατα συνέπεια είναι εξίσου άτοπο (πλην όμως ιδιαίτερα ρομαντικό) να μιλούμε για το mp3 ως ένα συμπαγές πρότυπο και επίπεδο ηχητικής ποιότητας όσο είναι να μιλούμε για δίσκους βινυλίου, χωρίς να λαμβάνουμε υπ’όψην μας πότε κατασκευάστηκαν (π.χ. 1952 ή 1989), πόσες φορές έχουν αναπαραχθεί κλπ.

    Επιπλέον, το άρθρο που παραθέτει ο Βαγγέλης έιναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον στο ότι αποκαλύπτει (δυστυχώς ως επι το πλείστον σε αρκετά τεχνικό κοινό — δεδομένου του εντύπου — το οποίο στη πλειοψηφία του γνωρίζει ήδη τις τάσεις της βιομηχανίας) πόσο λανθασμένη είναι η προσέγγιση της μουσικής παραγωγής στις ημέρες μας. Κι ενώ πάντα — σε κάποιο βαθμό — στόχος ήταν το ‘τρανζιστοράκι’ ή το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, πλέον οι προτεραιότητες είναι ξεκάθαρα κατά της ποιότητας.

    Συνοπτικά: Το μέλλον της μουσικής — δυστυχώς — δε διαγράφεται θετικό ως προς τη ποιότητα που θα φτάνει στους καταναλωτές. Πιστεύω όμως πως λίγο έχει να κάνει γι’αυτό η διάθεση τεχνολογιών όπως το mp3. Παρ’ότι έχω κι εγώ παρόμοιες ανησυχίες και ευαισθησίες, βρίσκω δε πολλούς ‘λάτρεις’ του hifi ιδιαίτερα παράλογους και αφόρητα ρομαντικούς (σε βαθμό που εθελοτυφλούν ή ψάχνουν να βρούν δαιμονισμένους μάγους οδεύοντες προς αφορισμό στο πρόσωπο της τεχνολογίας) όταν η συζήτηση προσεγγίζει τη ψυχοακουστική συμπίεση. Αυτό, δυστυχώς, μόνον αφαιρεί από την συζήτηση.

  6. mpoulis on

    Βαγγέλη, σιγουρα Alan Parsons και Abbey Road παίζουν το ρόλο τους αλλά έχουν περάσει και 30 χρόνια…

    Cosmix συμφωνώ εν μέρει μαζί σου.
    Οταν πρόπερσι άρχισα να ασχολούμαι με το ripping σε mp3 είχα κάνει ένα-δυο tests συγκρινοντας πρωτότυπο cd με mp3 από LAME σε Preset:Extreme mode. Στον υπολογιστή φυσικά δεν καταλαβαινες διαφορά. Στο hi-fi μετά από πολλή προσοχή άκουγες, αλλά η διαφορά ήταν αμελητέα. Και οι ευκολίες του mp3 άξιζαν τον κόπο.

    Οταν όμως άκουσα το Comfortably numb από το cd της MOFI και το ίδιο τραγούδι από τον Η/Υ σε mp3 (ριπαρισμένο από το «κανονικό» cd με LAME σε preset:fast extreme) η διαφορά ήταν σαφέστατη. Φυσικά στη μία περίπτωση άκουγα από τον υπολογιστή με μια τυπική κάρτα ήχου και στην άλλη από ένα καλό dvd player, οπότε other things were NOT equal αλλά μιλάμε για διαφορά που την άκουγες χωρίς μεγάλη προσπάθεια.

    Συμφωνώ με το παράλογο ορισμένων hifi purists, θα συνεχίσω να ακούω από υπολογιστή απλά η συγκεκριμένη -καθόλου τυπική- περίπτωση που υπενθύμισε κάποια πράγματα που συνειδητά είχα επιλέξει να αγνοήσω.

  7. cosmix on

    Οταν όμως άκουσα το Comfortably numb από το cd της MOFI και το ίδιο τραγούδι από τον Η/Υ σε mp3 (ριπαρισμένο από το “κανονικό” cd με LAME σε preset:fast extreme) η διαφορά ήταν σαφέστατη.

    Μπούλη, συνειδητοποιείς το σφάλμα (Straw man) στο επιχείρημά σου όπως το διατυπώνεις παραπάνω; Σε καμία περίπτωση δε γράφεις κάτι για το mp3 ως φορμά. Το μόνον που γράφεις (ή μάλλον ακριβέστερα — υπονοείς) είναι πως το mastering του MOFI είναι καλύτερο, κάτι με το οποίο ουδέποτε διεφώνησα 🙂

    Αν θέλεις να κάνεις μια σωστή σύγκριση, δοκίμασε να ριπάρεις το mofi σε AAC στα 160kbit/s (η υποστήριξη του οποίου codec είναι πολύ καλή πλέον σε όλα τα ‘μεγάλα’ λειτουργικά συστήματα και του οποίου η απόδοση είναι ανώτερη των άλλων codecs της ‘αγοράς’) και γράψε μας τι ακούς. Είμαι βέβαιος πως δε πρόκεται να παρατηρήσεις διαφορά.

    Όπως είπα, πιστεύω πως ρομαντικά επιχειρήματα και λογικά σφάλματα μόνον καλό δε κάνουν σε έναν πολύ ενδιαφέροντα διάλογο. Και επειδή θεωρώ και τον εαυτό μου hifi purist (από μικρό παιδί) με ενοχλεί όταν ακούγονται αφορισμοί χωρίς την απαραίτητη γνώση και κατανόηση βλ «τα mp3 είναι ποιοτικά απολύτως κατώτερα των CD» κ.ο.κ.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: